Naar Istanbul

Ons laatste verhaal eindige in Griekenland. Na zo’n 5 grenscontroles en onze eerste visum aanschaf rijden we Turkije binnen. Na een beetje te hebben rondgeslenterd in het levendige centrum van Keşan terwijl we ons te goed doen aan wat baklava gaan we opzoek naar een schaakbord.

In een boekhandel verbaasd Pieter mij met zijn Turks; Terwijl hij naar een groot schaakbord wijst spreekt hij de magische woorden: “çok küçuk” waarop de verkoper op een gammel trappetje naar zolder verdwijnt. Na 5 minuten stommelt hij met zo’n 10 verschillende schaakborden in alle soorten en maten weer naar beneden. Nadat we voor 3.5 euro een mooi formaat schaakbord hebben aangeschaft eindigen we in het restaurantje van ene Mustafa. Hier blijkt dat Turks eten in Turkije vele malen smaakvoller is dan in Nederland. Als dit wordt overgebracht aan Mustafa begin hij te glunderen en neemt hij vol trots met zijn telefoon een foto van ons. Deze komt tussen de krantenartikelen en andere prominente bezoekers aan de muur van zijn restaurant verzekert hij ons. De communicatie met Mustafa verloopt via een Turkse militair die Engels heeft geleerd op de militaire academie. Deze tweede luitenant genaamd Mucahit zit al sinds zijn 13^e in het leger, of zoals hij het zegt; “wat ik me kan herinneren ben ik geboren in het leger”. Samen met Nederlanders en Amerikanen diende hij onder andere in Afghanistan en hij deelt ons mee dat wij niet de meest stoere militairen hebben. Maar over Amerikanen is hij nog minder te spreken, deze zijn zo bang dat ze zelfs schrikken van hun eigen schaduw en op alles schieten wat beweegt. Nadat hij zich thuis van zijn uniform heeft ontdaan praten we verder in een donker café met geblindeerde ramen. “Turkse moslims mogen alles, maar niemand mag het weten”. Onder het genot van een biertje praat Mucahit ons bij over Atatürk, Cyprus, en de terroristische dreiging van de PKK. Het is duidelijk dat hij van zijn vaderland houdt. En wat betreft de toetreding van Turkije tot de EU: “We moeten eerlijk zijn tegen onszelf, de verschillen zijn te groot, Turkije is gewoon geen Europa”.

Als we vertellen dat we nog een overnachtingsplaats zoeken, legt hij ons uit hoe we bij het strand kunnen komen. Aangezien onze achterbank vol ligt met onze spullen kruipen we met z’n drieën voor in de T3 en zetten Mucahit af bij z’n huis waarna wij in het donker doorrijden naar de kustplaats. De volgende mogen worden we wakker in de zon terwijl we op over een rustige zee uitkijken. Ondanks deze heerlijke omgeving lukt het ons ook hier niet helemaal om tot rust te komen. Er zijn nog enkele dingen die nog aan de bus moeten gebeuren en het eerste reisverslag moet de bus uit. Wat al wel snel opvalt is dat de Turken een erg behulpzaam en praatgraag volk zijn. Gedurende dag komen geregeld gepensioneerde Turken langs om in een wat gebrekkig Duits of Engels een praatje te maken. ’s Avonds stoken we enigszins voldaan een oude houten deur op en drinken een wijntje. Als ik de volgende ochtend richting de zee slenter word ik afgeleid door een luid geluid alsof twee holle stenen tegen elkaar worden geslagen. Na een beetje rondkijken zie ik twee schildpadden tegen elkaar bonken. Het lijkt alsof ze in een gevecht gewikkeld zijn maar op het moment dat, wat waarschijnlijk het is vrouwtje, stil staat kruipt het mannetje boven op haar en laat met een doordringend gilletje blijken dat hij zijn daad niet als onprettig ervaart. Enigszins bizar, om met copulerende schildpadden te worden geconfronteerd op weg naar je ochtendplas in de zee.

Met mijn voeten in de zee twijfel ik over een duik maar de felle wind laat me besluiten om snel een washand over m’n gezicht te halen en niet veel later vetrekken we naar het “parijs van oost europa”; Istanbul. Amsterdam is groot, Parijs en Londen zijn echt groot, Istanbul is een heel ander verhaal. Na al een ongeveer 1.5 uur over een snelweg door Istanbul te hebben gereden vragen we bij een benzinestation of we al in de buurt van het oude centrum zijn, waarop ons doodleuk wordt verteld dat dit nog wel zo’n 15 km verder is. Later wordt ons verteld dat deze stad de afgelopen 10 jaar van 7 naar 15 miljoen inwoners is gegroeid. En dit is zeker te zien, het lijkt alsof op elke vrije plek op het heuvelachtige landschap rond de Bosporus volgebouwd is. We besluiten in onze vermeende wijsheid voorbij de stad te rijden en een camping buitenaf te zoeken om zo de kosten te drukken. Als de avond echter begint te vallen en er geen einde aan de stad lijkt te komen beginnen we aan deze instelling te twijfelen. Terug is geen optie... In een dure wijk stuiten we op een duur uitziend restaurant met een net parkeertrein en we melden de parkeerwachter horend bij het restaurant dat we graag hier willen eten maar alleen onder de voorwaarde dat we hier ook kunnen slapen. Dit is een Turkije geen probleem. Voor 12 euro de man eten we in een 4 sterren restaurant een heerlijk gegrild visje. Waarna we tussen de geparkeerde BMW’s en Mercedesen in onze daktent kruipen. Ok, we moeten toegeven dat dit duurder is dan een hostel in hartje centrum maar de volgende ochtend krijgen we wel een ontbijt aangeboden en wordt ons vriendelijk maar dringend verzocht om de volgende nacht nog een keer op deze parkeerplaats te overnachten. Rare jongens, die turken.

Tekst door Jan van Veldhuizen

• Bekijk foto's
• Bekijk locatie
• Plaats reactie