Dahab

Door de Palestijnse gebieden zakken we langs de Dode zee af richting Egypte. Aan de overkant ligt Jordanië, als we goed kijken zien we de weg waarover we nog geen vier weken geleden reden. Aan onze kant van het zoute water de dorre woestijn die af en toe wordt onderbroken door groene landbouwgrond en kibboetsen. Op een of andere manier lukt het de Israëliërs om dit land te cultiveren, waar dit in de omringende landen lijkt te mislukken.

Onderweg overnachten we nogmaals bij een wildlife reserve en alweer zijn we er de enige gasten. Als we ons net lekker hebben geïnstalleerd wordt ons vriendelijk maar dringend verzocht om naar het kantoor te komen waar we alle medewerkers van het park afwachtend aantreffen. Er is een melding per telefoon binnen gekomen over een mogelijke zelfmoordaanslag en op verzoek van het leger moet iedereen naar binnen. De Rangers van het park, overwegend dertigers, gaan naar binnen. Opeens is alles uitgestorven, geen mens meer buiten, geen auto’s, zelfs de dieren in het park zijn stil. Terwijl we ons laten vertellen wat precies de dreiging is worden er sigaretten gebietst door sommigen die zeggen al in geen tijden niet meer te hebben gerookt. We wachten met dezelfde gelatenheid als de Israëliërs af wat er komen gaat. We zijn inmiddels met zijn achten en we wachten op de “opper” Ranger die nog ergens moet rondrijden. Niet veel later komt hij met zijn pistool op zijn heup binnen. “Finally, the man with the gun. He is the one who is going to protect us when the shit hits the fan”. Er wordt ontspannen gelachen. Het verlossende telefoontje waaruit moet blijken dat we weer naar buiten kunnen laat op zich wachten en om de tijd te doden knopen we een gesprek aan met de rangers. We vertellen over de route die we gereden hebben door Israël. Als we op de kaart de 4x4 Road aanwijzen is de reactie dat we ons vergissen. Het is niet mogelijk om met onze bus die weg te nemen: “You guys probbably took another road!” Maar als we vertellen over de afgelopen rupsbanden en andere details die we zijn tegengekomen, moeten ze vol verbazing toegeven dat we een “very powerfull car” hebben. Voelt toch goed! Na ongeveer een uur wachten wordt het sein veilig gegeven en gaat het dagelijks leven weer gewoon verder. Geen opluchting of blijdschap, deze meldingen zijn hier duidelijk aan de orde van de dag.

Israël uit is een stuk makkelijker dan Israël in. Na een departure tax van een paar euro (het land in is gratis…) te hebben neergeteld rijden we op de Egyptische grenspost af. Naast het gebruikelijke “kastje naar de andere office” proberen ze hier Pieter zijn hengel en mijn zakmes afhandig te maken. Zonder succes maar: “Welkom terug in de Arabische wereld”. Na de gebruikelijke 4 uur, rijden we toch met Egyptische nummerplaten, langs de rode zee richting Dahab. De weg laat zich leiden door de vormen van de immense rotspartijen waar we tussendoor rijden. Ik had nooit gedacht dat een woestijn zo een grote schoonheid kent.

In Dahab eindigen we in Crazy Camel Camp. Een nette camping in het laidback kustplaatsje waar we worden verwelkomd door “MC Hammer”. Dahab strekt zich uit langs een baai met een schitterend koraal vergeven van allerlei soorten vissen. Deze verscheidenheid onderwater is terug te vinden in de menukaart van de restaurants langs de toeristische boulevard. Voor een klein bedrag ligt er al snel een heerlijke vis die je dezelfde middag nog zag zwemmen voor je op tafel. Maar voor ons is dit al snel te toeristisch en we gaan opzoek naar de restaurants met tl-verlichting. Deze restaurants tussen de koffiehuizen gevuld met sheesha rokende mannen die naar voetbal staren en thee lurken, hebben meestal het beste eten. Iets buiten het centrum eten we dan ook voor belachelijk weinig geld, overheerlijke pizza’s, broodjes gevuld met aubergine en tomaat en drinken we de niet uit de Arabische cultuur weg te denken chai(thee). Voor degene die toch hun maag willen vullen aan de boulevard is de Greek Salad van het restaurant Shark een must. Voor €1 eet je genoeg salade om een dag op te kunnen leven!

De vele restaurantjes en de talloze souvenirshops rond de baai worden gerund door jonge mannen uit de buurt van Caïro en Aswan die hier ongeveer 5 tot 10 keer zoveel verdienen dan in hun geboortedorpen. Maar het dagelijks contact met de rijke westerse toerist, het lege bestaan door het gebrek aan familie en vaste vrienden en de werktijden (14 uur per dag 7 dagen in de week) maakt ze niet tot de meest gelukkige mensen. Als ik na 2 dagen na aanschaf van nieuwe slippers mijn verhaal ga halen bij een slipperverkoper wegens de hoploze kwaliteit hiervan krijg ik het welbekende “mijn moeder is ziek en heeft medicijnen nodig” verhaal te horen. Ik vraag wat verder maar geloof hem eigenlijk niet. Hij draait zich om en met een trillende vinger wijst hij naar een zee die nog geen 100m verderop. Terwijl ik in door wanhoop betraande ogen kijk van een leeftijdsgenoot knapt er iets in me… schaamte…. Nooit de mogelijkheid tot een duik, nooit de mogelijkheid tot ontspanning…werk.

Na 2 dagen ontmoeten we 3 andere overlanders; een gezin met 3 kinderen, een vader en dochter, beide Nederlands, en een Zuid-Afrikaans koppel. De Nederlanders rijden beide een enorme truck en alle 3 hebben ze afgelopen jaar, afzonderlijk, heel Afrika rond gereden. Door de onlusten in Khartoem afgelopen maand en de onstabiliteit in Kenia hebben we de afgelopen weken gespeeld met de gedachte om vanuit Egypte op een privé jacht aan te monsteren richting India. Maar de Nederlands maken ons al snel duidelijk dit geen optie is: We moeten door Soedan, Afrika mogen we niet missen!

Later die avond wanen we ons weer even in Holanda, in het plaatselijke Heineken café ontmoeten we Marnix uit Amsterdam en met z’n allen zien we Nederland met 3-0 van Italië winnen. Heel Dahab moet het weten, Nederlanders zijn weer trots!

De volgende morgen merken we direct hoe belangrijk deze overwinning voor ons als reizigers maar ook voor Nederland als land is. We staan weer positief op de wereldkaart en overal op straat wordt je glimlachend verteld: “Holanda, 3-0, good!

We spenderen nog één dag in Dahab zodat we ’s avonds nog een biertje met Mike, de Nieuwzeelander, kunnen drinken die met zijn vrachtwagen die dag uit Jordanië aankomt. De volgende ochtend vertrekken we in alle vroegte om door te Sinaï woestijn richting Suez te rijden. We kronkelen tussen torenhoge rotsspleten, oases en dorre hoogvlaktes richting het Suez kanaal. We zijn er nog niet over uit of we ons laten verschepen of dat we Soedan intrekken. Daarom leggen we in Suez toch maar contact met een verschepingsagent, hoewel onze voorkeur steeds meer richting Soedan neigt.

Jan.

Voor degene die geïnteresseerd zijn: als je op het kaartje op deze pagina inzoomt kun je zien welke route we tot nu toe gereden hebben.

• Bekijk foto's
• Bekijk locatie
• Plaats reactie