Stofhappen

Onderweg naar Soedan…Soedan. We moeten elkaar af en toe in onze arme knijpen om te realiseren waar we nou eigenlijk mee bezig zijn. Soedan, het land met een negatief reisadvies, aanslagen, corruptie, Dafur, enz. En wij dobberen rustig in de richting van deze brandhaard…

 

Terwijl we langs de Abul Simbel varen zitten we eigenlijk met onze billen op elkaar; Naast het bovengenoemde is in ons tweede paspoort en onze Carnet de Pasage te zien dat we in Israël zijn geweest. En dat schijnen de Soedanezen niet zo leuk te vinden. Insha’alla... Na zo’n 16 uur, varen we in Wadi Halfa tegen de steiger. De Soedanese customs leveren gelukkig geen problemen (lees: westerlingen worden niet gecontroleerd) en na een half uurtje zitten we in een gammele Landrover (onze bus, met de Mercedes en de motor dobberen nog ergens op Lake Nasser) richting het ‘centrum’ van Wadi Halfa. Opzoek naar een hotel. Maar TIA (This Is Africa). Eindelijk, maar met z’n voor en nadelen. Afrikaanse woestijn, Afrikaanse afrikanen, Afrikaanse wegen, een Afrikaanse dropscentrum en Afrikaanse hotels. Wat wij een gevangenis niet waardig achten is hier een hotel. De wc, het gat in de grond, ruikt naar een paardestal. Stromend water hebben we in Turkije al achter ons gelaten, maar dit is weer net een stapje erger. En slapen is buiten vele malen beter dan binnen in een “cel”, maar dit heeft als voordeel dat wanneer je wakker wordt van één van de muggen de melkweg zich boven je bevind: overweldigend! Geen baantje in de lucht met een lichtelijk hogere concentratie aan sterren zoals in Nederland maar een hemel gevuld met de andere kant van ons melkwegstelsel. Intens gevulde uitlopers van de spiraalvormige melkweg waar ons planeetje in rond zweeft… adembenemend.

 

De volgende dagen is het wachten op onze voertuigen en het verkrijgen van een photo en travel permit. Details zal ik je besparen maar het komt erop neer dat we 2 dagen gevuld met: frustraties, mr. dit mr. dat, office hier office daar, cola, nog meer cola en de gebruikelijke bureaucratie, langzaam aan ons voorbijtrekken. Maar dan, dan zitten we weer in onze auto’s, en we rijden door Soedan, yeah!! Het eerste stuk is strak asfalt en de volgende stad van enige omvang (Dongola) moet binnen een dag wel te halen zijn. Maar na 20 km verandert strak asfalt in zand, stof, en een paar vage sporen. Dit is woestijn, woestenij! Ons waterverbruik gaat omhoog van 2 naar 6 liter per persoon per dag en onze snelheid zakt van 80km/h naar max 20 km/h. We passeren dorpjes rechtstreeks uit een National Geographic aflevering, ademen stof , wachten in spanning op de rest van het konvooi, laten de andere in spanning zitten, glijden door los zand en stuiteren over wasborden. Totdat, we vastzitten. De buik op het stof (zand zo fijn als poedersuiker). 45°C. Vast. Zand zo heet dat als het tussen je voet en je slippers komt (en dat doet het) je je voeten verbrand. En Richard en de Zwitsers ver vooruit, verdwenen in een stofwolk. Binnen 5 minuten staan er 20 Soedanezen ongelooflijk behulpzaam om ons heen. Maar hun hulp, hoe goed bedoeld, maakt de situatie niet beter, na 5 min gegraaf hebben we niet alleen de buik aan de grond maar ook geen stof meer onder de wielen. Een half-uurtje later komen de Mercedes en motor uit het stof opdagen. We krikken een wiel omhoog, een zandplaat eronder en 50sec later staan we weer op harde ondergrond. We vervolgen onze tocht door het stof. Dit is even iets anders dan in Nederland over de snelweg.

 

De eerste overnachting is aan de Nijl die lustig door de droogte kronkelt. Leven brengend aan haar directe oevers maar niet de kracht hebbend om het achterland te bevochtigen. De zon zakt langzaam boven deze rivier, de wereld achterlatend in een rode gloed. In dit betoverende moment lig ik ziek in de daktent (kou gevat van de airco op de boot over Lake Nasser) terwijl Pieter een heerlijk maal in elkaar draait voor de rest van het konvooi.

 

Met het krieken van de dag rijden we verder door de desolate omgeving. Rechts van ons kronkelt af en toe de Nijl maar verder is alles droog. Kurkdroog. Richard, de motorrijder, blijkt enigszins onvoorbereid te zijn. Terwijl hij in een dik motorpak, met 45°C, door de woestijn stuitert heeft hij maar 2 liter water bij zich. Waarvan hij de helft in z’n pak giet om af te koelen en de rest net genoeg is om de “koele” ochtend door te komen. De eerste dag weet hij zijn voorraad aan te vullen door een waterfilter te gebruiken van Roger. Maar ja, een “voorraad” van 2 liter is onmogelijk genoeg om deze onherbergzaamheid te doorkruisen. Maar door een misrekening begint ook onze water tank snel leeg te raken. We stuiteren door het stof terwijl we het einde van onze watervoorraad in zicht zien komen. En waar, waar in deze woestijn vinden we water? Elk gehucht wat we passeren heeft wel een vorm van stromend water in de kleur van chocomel. Drinkbaar volgens de locals… Maar ons filter trekt dat met geen mogelijkheid, merken we na 60 liter te hebben ingenomen. Binnen een halve liter van deze drab zit alles verstopt. Maar gelukkig, ook hier stroomt Cola waar schoon water niet gaan kan. Thuis een van de meest vieze, plakkerige drankjes, hier een verademing, een dorstlesser, een zegen.

 

Het spoor wat we nu al zo’n anderhalve dag volgen vertoond meer en meer de eigenschappen van droog drijfzand. Richard leeft zich uit op zijn motor die hiervoor gemaakt is maar Roger moet zich vandaag laten los trekken door iets groots, iets geels. En nadat hij daarna bijna omslaat, houden we wat locals (natuurlijk in een Toyota) aan. “How is the road further on?” “Worse, but follow us!” We gaan links. Rechts van ons was de Nijl, voor ons “the track” en links helemaal niets! En wij gaan links... Full speed scheurt de Toyota voor ons uit over rotsen en zand. Schokbrekers zijn gemaakt om gebruikt te worden, niet om voorzichtig over een vlakke snelweg te rijden! We volgen ze stuiterend door deze onbereden zandvlakte, niet wetend waar het pad loopt. Maar na een uur zitten we weer op iets wat een spoor genoemd kan worden. En we rijden enigszins gerust verder richting Dongola. De kilometers zijn tergend traag maar het woestijnlandschap is adembenemend. Zand, zand nog meer zand en rotsen in alle mogelijke verschijningen, vormen en kleuren. Het laatste stuk scheuren we (40km/h) alsof we de Dakar rijden…. Wat een kik!

 

En dan, na twee dagen, staan we weer op asfalt. Uitgeput, vies (niet een beetje) en uitgedroogd. We vieren dit heugelijk feit met een swissroll uit Jordanië terwijl we wachten tot Roger zijn motor genoeg is afgekoeld om de 4wd uit te zetten ( tja we hebben niet allemaal een VW).

 

We douchen en overnachten in Dongola en vervolgen onze weg de volgende dag over asfalt door een zandstorm richting Khartoem. We passeren Soedanese piramides die gewoon langs de weg staan. Kamperen in de woestijn en dan, tussen Atbara en Khartoem verschijnen er druppels op de voorruit. Regen. Met bakken komt het uit de hemel. Na 2 en een halve maand is er weer een teken van leven. We kamperen weer in deze nu natte woestijn, maar midden in de nacht breekt de hel los. Noodweer is zacht uitgedrukt. Uit de Mercedes verschijnt een hoofdje: Roger in zijn “Allo ‘Allo” engels: “I think I move a little closer to the road”. Waarna we onze motoren starten en net voor de regen richting de weg rijden terwijl de woestijn achterons in een modderpoel verandert.

 

We staan een paar dagen in Khartoem, regelen een visum voor Kenia, vervangen een V-snaar en rijden weer terug de woestijn in.

Jan van Veldhuizen

• Bekijk foto's
• Bekijk locatie
• Plaats reactie