Groene weelde

Bij deze willen we melden dat busman.be zich als sponsor heeft aangediend. Hartelijk dank hier voor!

Vandaag moet Ethiopië te halen zijn. Nog 6 km te gaan en de onlangs geasfalteerde weg kronkelt als een zwarte streep door het groene landschap voor ons uit. In Soedan verwachten we geen problemen meer.

Een half uurtje later rijden we dan ook over een drukbezette brug Ethiopië in. Zoals we inmiddels gewend zijn, verandert het straatbeeld opslag, met de nadruk op straat. Ethiopië is duidelijk een land waar het leven zich op de weg afspeelt. Het asfalt is geconfisqueerd door mensen, geiten, ezels, kippen, koeien, karren, fietsen en tuk-tuks, die soms doelloos, soms erg doelbewust heen en weer over de rijbaan schieten. Mocht je jezelf met een auto over het hetzelfde asfalt willen voortbewegen, dan zal je eerst het bovengenoemde lijdzaam voor moeten laten gaan.

De vele kinderen op straat verwelkomen ons met een enthousiast: “You! You! You!”, wat meestal gevolgd door: “Money! Money! Money! onder een begeleidend hand ophouden. Maar wat betreft de grens formaliteiten is Ethiopië een verademing. De paspoorten worden binnen een kwartier gecontroleerd in een lemen hutje en dan mogen we zonder enige verdere controle of entry tax het land van, 8 jaar tijdsverschil met Nederland, in. (Ethiopiërs gebruiken de Geez kalender). Ongeveer één kilometer na de grensovergang (onze kilometer teller is nog steeds kapot) ontmoeten we sinds tijden westerse tegenliggers. Zij vertellen ons dat er sinds deze week geen visa meer worden verstrekt voor Soedan i.v.m. een aanklacht tegen de president door het internationale gerechtshof in Den Haag. We hebben geluk gehad. De weg achter ons is dicht maar de weg richting het zuiden ligt voor ons open!

Langzaam pruttelen we richting Gondar. Door de ijle lucht (we zitten op zo’n 2200m) en de ongelooflijk slechte diesel heeft ons busje, net als alle andere diesels, het er maar moeilijk mee. Terwijl het motortje haar uiterste best doet om ons omhoog te trekken verduisteren zwarte rookpluimen uit de uitlaat achter ons het landschap. Maar de natuur voor ons is helder en intens. Alle kleuren en details lijken extra te zijn aangezet, lijken te zijn geïntensifieerd. Zo ongelooflijk groen, alsof iemand met iemand heeft zitten photoshoppen. Hierdoor ervaren we onze omgeving die zich om ons heen uitstrekt over dalen en bergkammen, langs riviertjes, rieten hutjes en dorpjes als een als adembenemend sprookje. Wat een weelde.

Ik weet niet precies hoe ik Gondar moet omschrijven. Ik had in ieder geval met geen mogelijkheid kunnen bedenken dat zoiets in Ethiopië zou kunnen liggen; een klein middeleeuws stadje gesitueerd tussen een Oostenrijks aandoend, regenachtig alpenlandschap, koud genoeg om een trui aan te trekken. Onder laaghangende bewolking speelt zich een levendig boerenstadsleven af. En tussen Italiaanse koffiehuizen, lemen hutten, moderne flatgebouwen en in Communistische opgetrokken hotels staan enkele robuuste kastelen en kerken uit een tijd die eigenlijk nog niet vervlogen lijkt. Het sprookje genaamd Ethiopië duurt voort. Naast dat alcohol hier weer vrij verkrijgbaar is (en vrouwen weer tot het straatbeeld behoren) is op elke hoek van de straat een overheerlijke laté macciato of cappuccino verkrijgbaar.

We “kamperen” op een betonnen binnenplaats waar we worden overspoeld door jeugd die ons wil “helpen”. Met één van deze jongens slenter ik wat door Gondar. Eenmaal een beetje in gesprek vraag ik naar toekomst plannen. Bloedserieus reageert hij: “I want to be a drugsdealer in Addis Ababa (de hoofdstad).” Hij verkoopt nu al zo af en toe wat aan toeristen maar hij ziet zijn toekomst in de professionele drugscene. Ik sta aardig met m’n mond vol tanden. “Nee, jongen je kunt beter gaan studeren, een baan zoeken.”? Waarom zou hij? Al wordt hij maar een klein radartje in het geheel, hij zal beter voor zijn gezin kunnen zorgen dan met wat voor een opleiding of baan dan ook.

Op onze betonnen kampeerplaats raak ik tijdens een van de immense regenbuien aan de praat met een Ethiopiër; vertegenwoordiger van een sigarettenmerk. Hij rookt zelf niet, en is zich er terdege van bewust dat hij zich niet voor de goede zaak inzet maar ook hij moet zijn familie, niet alleen gezin, maar ook zwagers, neefjes enz. voeden. Want als je aardig verdient moet je hier voor je naasten zorgen. Ook hij moet toegeven dat het minstens opvallend is dat dit zo vruchtbare land zo arm is. Zijn verklaring is dat dit land altijd heeft geleverd wat de mensen nodig hadden, kokosnoten vielen uit de boom en mango’s plukte je als je honger had. En dat maakt de mensen lui: “We are just lazy”. En we hebben iemand nodig die ons een schop onder de kont verkoopt, verteld dat we moeten werken, we zijn niet dom maar traditioneel en een beetje lui. Maar er is hoop, educatie wordt zienderogen beter en buitenlandse investeerders maken de economie sterker. Maar de sterk groeiende bevolking moet duidelijk gemaakt worden dat er iets in hun mentaliteit moet veranderen om deze groei te kunnen ondervangen.

Jan van Veldhuizen

• Bekijk foto's
• Bekijk locatie
• Plaats reactie