Where is the boat III

We vertrekken naar Sri Lanka. We laten de tropische eilanden met hun palmen en witte stranden achter ons en weten dat we komende week weer op de Indische Oceaan zullen doorbrengen. Al snel is alles weer zo als het eerder was. Iedereen draait zijn wacht, kookt op zijn beurt, draait een wasje en zoekt toevlucht in een boek of schrijft wat. Veel wind hebben we niet en we varen veel op de motor. Terwijl de dagen steeds meer op elkaar gaan lijken neemt geleidelijk de spanning onder de bemanning toe. Op dag drie constateren we water in de olie van de saildrive. Het zoute water komt vermoedelijk via de schroefas naar binnen. De lekkage aan de aandrijving valt onderweg niet te repareren en maakt dat we het zonder de bakboordmotor moeten doen. Vanaf nu beschikken we over nog maar één motor.

De dagen gaan voorbij. De stuurboordmotor houdt zich goed en op een paar onweersbuien om ons heen na, veranderd het weer maar weinig. Soms worden we uit onze verveling opgeschrikt. Het zijn de dolfijnen voor de boeg, een eenzame zeeschildpad of het we hebben een sailfish aan de lijn. Het zijn de schaarse momenten die de nodige afwisseling geven.

Het is nog maar een dag varen naar Galle en dus lezen we wat email berichten door die Corinne ons heeft doorgestuurd. Het zijn verhalen van mensen die nare ervaringen hebben gehad met piraten in deze omgeving. Wilde verhalen van mensen (voornamelijk Amerikanen) die indianenverhalen en piratenverhalen maar moeilijk uit elkaar kunnen houden. Zo bereikt ons het bericht dat vorig jaar een Amerikaan met zijn fotomodelgelijkende vrouw na een urenlange achtervolging een lege whiskyfles overboord gooide en deze met zijn shotgun kapot schoot om de piraten duidelijk te maken dat zijn wapen echt geladen was. De heldhaftige kapitein wist op deze manier het leven van zijn vrouw en zichzelf te redden, zo schrijft hij. Een jaar eerder, en dit is wel echt gebeurd, heeft een Amerikaan op leeftijd  een Sri Lankaanse visser in zijn been geschoten omdat hij dacht met piraten te maken had. Vissers met kleine bootjes komen graag even langsvaren, ze vragen om een T-shirt of een sigaretje. Het wapen van de bejaarde kapitein is in beslag genomen.

Na radiocontact krijgen we de Sri Lankaanse autoriteiten aan boord die ons een plek in de beroepshaven wijzen. Op de kade doet het leger ochtendgymnastiek, duikers varen rond in kleine bootjes en tot onze verbazing wordt er een groot net door het water gespannen. Het net moet voorkomen dat net als twee jaar geleden Tamiltijgers de kans krijgen de boten in de haven te bereiken. Duikers van de Tamiltijgersbeweging wisten de haven van Galle binnen te dringen. De aanslag koste twintig mensen het leven. ’s Nachts klinken de geluiden van onderwaterexplosieven die het leger tot ontploffing brengt om de haven veilig te houden.

We vragen een shore pass aan om aan land te mogen. Op de muur van het douanekantoor staat een merkteken. Op drie meter hoog hangt een houten bord en geeft aan tot waar het water stond tijdens de tsunami. Galle en zijn omgeving zijn erg zwaar getroffen en heeft in dit deel van Sri Lanka duizenden mensenlevens geëist. We zien boten die soms honderden meters landinwaarts zijn gesleurd en in winkeltjes hangen de foto’s van dierbaren die de ramp niet hebben overleeft.

Om wat van het VOC-verleden in Galle te beleven lopen we langs de vuurtoren en maken we een wandeling binnen de oude stadsmuren. De Nederlandse invloeden vallen af te lezen aan de gevels, ze zijn opgesierd met de Nederlandse leeuw en het logo van de Vereenigde Oost Indische Compagnie. Eenmaal terug aan boord dezelfde middag valt Jan overboord. Andrew komt niet meer bij van het lachen. Hij vroeg Jan om met zijn volle gewicht op een landvast te gaan staan om zo de Calliope tegen de wal te trekken. Door miscommunicatie ging Jan juist op het touw staan op het moment dat Andrew de landvast losmaakte. Jan bungelde nog een tijdje op de kop aan de landvast alvorens zich aan het Sri Lankaanse zoute nat over te geven. Van je kapitein moet je het maar hebben!

De volgende dagen trekken we er op uit. Andrew heeft een minibusje met chauffeur geregeld en we genieten van het mooie Sri Lanka. De hooglanden met hun theeplantages en watervallen zijn schitterend. We bezoeken een theefabriek, wat tempels, en een olifantenweeshuis en overnachten in hotels, de kapitein betaald! We zijn blij weer even aan land te zijn.

Om onze voorraden weer aan te vullen doen we weer inkopen in Galle en maken ons klaar voor de laatste oversteek van Sri Lanka naar Thailand. De tocht lijkt zoals we hadden verwacht veel op de voorgaande. We varen nog steeds op één motor en eigenlijk kunnen we niet wachten tot we in Phuket zijn. Op een nacht cirkelt er een vogel om de boot, hij probeert te landen maar het is geen geweldige vlieger. Klunzig stort de vogel zich oververmoeid op het voordek van de boot. De bruine strandvogel, het is een Numencus Phaeopus, zo zien we in het vogelboek, is met het dichtstbijzijnde strand op ruim 500 mijl afstand duidelijk de weg kwijt. Numencus heeft dorst en dus zetten we een schaal met water voor haar klaar. Dankbaar neemt de vogel plaats in de bak en drinkt. Numencus vliegt zo af en toe een beetje maar komt steeds terug. Het landen gaat gelukkig steeds beter. We zijn nu met z’n vieren.

’s Nachts houdt Andrew de wacht, Jan en ik liggen te slapen als plotseling het monotone motorgeluid stopt. We worden direct wakker en haasten ons om aan dek te komen. Het is half drie ’s nachts en de, enige nog werkende, stuurboordmotor draait niet meer. We dobberen in een enorme hoeveelheid rommel. De plotselinge stilte is oorverdovend. Met een schijnwerper kijken we over het water. Het ligt vol met lege jerrycans, shampooflesjes, stukken bamboe en plasticzaken. Het is nog 120 mijl tot aan de kust.

We proberen te zien wat de oorzaak van het probleem is, we vermoeden dat er wat in de schroef is geraakt. Ook met de schijnwerper kunnen we de schroef niet meer zien. Er zit niks anders op dan de snorkel en duikbril te voorschijn te halen en zelf te gaan kijken. In zulke situaties gaat normaal het bemanningslid dat geen kinderen heeft overboord maar nog voor dat Jan en ik hebben uitgemaakt wie van ons het water in gaat werpt Andrew zich op als vrijwilliger. Het is mijn wacht, zegt hij. Andrew bindt een touw om zijn pols dat we aan de boot vastmaken. Hij gaat onderwater en al snel wordt duidelijk dat we door een stuk visnet van een paar meter zijn gevaren. Het stuk zit strak om de schroefas gewikkeld en zit muurvast. We proberen met een haak het stuk los te trekken maar er is geen beweging in te krijgen. Andrew komt uit het water en we besluiten te kijken of we de motor kunnen starten. De motor start zonder problemen. We zetten de motor in de achteruit en trekken met de haak aan het visnet. De aandrijving maakt een vreemd geluid maar langzaam komt er een deel van het net boven water zodat we er harder aan kunnen trekken. Tegen half vier hebben we het hele visnet boven en de schroef kan weer draaien. Het vreemde geluid blijft maar omdat de andere motor buiten bedrijf is en er geen wind is hebben we geen andere keus dan proberen Phuket te halen.

Het is nog een hele dag varen en met de billen op elkaar geknepen vervolgen we de tocht waarvan we dachten dat er niks meer mis kon gaan. De saildrive heeft duidelijk schade opgelopen en wordt veel te warm. We nemen gas terug en houden de temperatuur en de olie goed in de gaten.

Numencus ruikt land en verlaat ons. Ver kan het nu niet meer zijn. De opluchting is groot als we dan eindelijk land in zicht krijgen. We hebben het gehaald!

Andrew bedankt ons voor onze hulp en we vliegen naar Bangkok om daar mijn vriend Haas op te zoeken die er al dertien jaar woont en werkt. Het is een geweldig weerzien. Zijn overweldigende gastvrijheid doet ons goed. We beleven een paar super gezellige dagen. Op een scooter over Koh Samet en het struinen door Bangkok, biertjes in Roadhouse met je vrienden, Haas, jongen, Top, bedankt! We boeken een vlucht via Nairobi naar Mombasa. We gaan terug, weer terug naar de bus!

Pieter Schouwstra

• Bekijk foto's
• Bekijk locatie
• Plaats reactie