10maanden in 24uur

Eindelijk begrijp ik het. Toen mijn broer tien jaar geleden terug kwam van twee maanden liften door Afrika had ik duizend en één vragen. Hoe is het leven daar? Wat eten ze? Wat doen ze? Hoe ziet het eruit? Tot mijn verbazing en frustratie bleef mijn broer nagenoeg stil. Hij had geen antwoorden en veranderde van onderwerp. En dat terwijl hij in Afrika was geweest, de wereld had gezien! Hij zou over moeten lopen van verhalen, meningen, observaties. Maar hij was stil.

 

Ik denk dat ik nu begrijp waarom. De afgelopen tien maanden hebben Pieter en ik voor jullie een indruk proberen weer te geven van onze reis en de wereld waar we doorheen reden. We maakten foto’s en schreven verhalen, maar deze woorden en foto’s zijn niet de wereld waar we doorheen rijden. Ze zijn een slappe weerspiegeling van onze persoonlijke impressies van onze omgeving in dat moment. De afgelopen twee weken ben ik in Swaziland geweest. Ik heb daar een vriendin van mijn moeder bezocht. Deze dame nam me mee in haar dagelijks leven. Hun leven. Van een voorouderverering begeleid met veel alcohol tot clublife met dezelfde hoeveelheid alcohol, van achter de tv hangen tot douchen met een emmer water. Van een gat in de grond als toilet tot 160km/uur in een overheidsauto omdat we ‘haast’ hadden. Door bepaalde omstandigheden had ik geen camera bij me. Gelukkig. Ik zag schitterende plaatjes. Platen die tot jullie verbeelding zouden kunnen spreken. Kinderen met dikke buiken in een modderpoel. Bejaarden drinkend uit ‘vieze’ bekers, straatjongeren met splinternieuwe mobiele telefoons, een jong meisje in een afgedragen jurkje kluivend aan een kippenklauw. Met deze beelden zou ik hun wereld, voor de lezers thuis, kunnen ‘scheppen’. Maar het is niet waar, niet echt. Wat ik vertel, wat ik fotografeer, wat ik schrijf. Naar mijn mening is het zelfs een schending van hun integriteit. Onze woorden en onze foto’s doen geen recht aan hun bestaan, hun wezen. Ze zijn mensen, net als wij, ze leven, hebben lol, planten zich voort, zijn gelukkig( over het algemeen meer dan wij), ze zijn stil, luidruchtig, verdrietig, tevreden, lui… enz. Ze zijn geen National Geograpic materiaal, ze zijn mensen.

 

Ik snap nu waarom mijn broer stil bleef. Elk woord, elk beeld, creëert een beeld bij de lezer, en dit beeld doet op geen recht aan de beleving van het zijn in de omschreven wereld. Daarom geen foto’s, geen omschrijving van mijn belevenissen in mijn laatste verhaal. Wil je weten hoe de wereld buiten het veilige Nederland eruit ziet? Pak een bus, pak een vliegtuig, een auto, een fiets en ga! Reis, praat, werk, beleef en creëer onze wereld!

 

Zoals vermeld is dit mijn laatste verhaal. In achten maanden reden we van Europa door het Midden Oosten naar Zuid-Afrika. Tien maanden lang hebben we de wereld beleefd vanuit een ruimte niet groter dan een gemiddeld bushokje. We deelden onze goede en slechte tijden terwijl we altijd in elkaars reikwijdte zaten. De wereld liet ons ongelooflijk veel zien, ervaren, leren, voelen, proeven, ruiken... Maar aan de andere kant was het erg moeilijk om ergens te zijn. We passeerden vele plekken, maar op weinig plaatsen hebben we onze ziel ter ruste kunnen leggen. Na tien maanden kon ik niet meer, genoeg gezien, genoeg ervaren, even een gebrek aan een rustpunt, een verlangen naar huis. Elke nieuwe indruk was teveel en gleed van de torenhoge stapel van andere ervaringen. Ik, we, hebben een ongelooflijke ervaring achter de rug, moeilijke tijden, goede tijden. Ik vind het erg jammer dat ik moet stoppen en wil bij deze Pieter ongelooflijk bedanken, ondanks onze moeilijke tijden en verschillen hebben we naar mijn mening een toptijd gehad! Bedankt!

 

Nu terug naar Nederland, in 24 uur vloog ik over hetzelfde stuk planeet waar wij de afgelopen 10 maanden ons bloed zweet en tranen hebben achtergelaten. Terug naar huis.

 

Jan van Veldhuizen.

• Bekijk foto's
• Bekijk locatie
• Plaats reactie