Kwazulu-Natal

Komt me goed uit, denk ik, en om van de nood een deugt te maken besluit ik om het De Wildt Cheeta and Wildlife Centre te bezoeken. De vele Cheeta’s die we onderweg in de National Parks zijn tegengekomen, hebben mijn interesse in de grote katten aangewakkerd. Het snelste zoogdier op aarde met een topsnelheid van 105 km/h heeft antilopen en jonge zebra’s en wildebeesten op het menu en is een uitstekende jager. In het wild kom je ze niet veel tegen, dat is hier in De Wildt wel anders.

 

We maken de cheeta’s vandaag van heel dichtbij mee. Naast hyena’s, wilde honden en katten hebben ze er een honeybadger. De honeybadger – hier hebben ze een albino - is een opmerkelijk dier dat in de vrije natuur prima zijn mannetje staat. Het dier is gek op eieren en honing en naast bijensteken is de badger bestand tegen slangebeten. De badger wordt er een beetje sloom van en raakt soms zelfs bewusteloos, maar na een aantal minuten staat het weer op alsof er niets gebeurd is. De honeybadger weet zich zelfs te verdedigen tegen (mannetjes-) leeuwen door deze naar de testikels te bijten. We zijn ooit zo’n slachtoffer tegen gekomen. http://www.whereisthebus.nl/foto/49/Tanzania/676#gallnav

 

De cheeta’s zijn geweldig! Ik krijg de gelegenheid de cheeta, een ambassador van het project, te knuffelen. Het volwassen vrouwtje dat als een poes van 60 kilo voor me ligt te spinnen, vindt het heerlijk om aangehaald te worden. Het ranke lijf met haar prachtige vacht maken dat je graag zo’n kat thuis zou willen hebben. “Hou er dan wel rekening mee dat je iedere week nieuwe meubels moet kopen!” Luidt een ongevraagde raad van een van de medewerkers.

 

Om vier uur de volgende morgen, het is nog donker, vertrekken we met een volgepakte auto naar Kwazulu-Natal. Onder natuurliefhebbers is dit één van de meest populaire provincies van Zuid Afrika. Het stelletje heeft in Durban een huurauto geboekt om van daar uit langs de kust te trekken. Ikzelf wil naar het zuidelijker gelegen dorpje Umzumbe. Door de regen van de laatste paar dagen is alles langs de weg weelderig groen. De mist die langzaam oplost in de opkomende zon en de oneindige strook strak asfalt die door het heuvelachtige landschap meandert maken het tot een prachtige rit.

 

In Durban zet ik het stel af op het vliegveld en vervolg mijn tocht naar Umzumbe. Het plaatsje aan de kust is een surfparadijs en ligt 20km ten zuiden van Port Shepstone. Ik neem mijn intrek in Mantis and Moon. Het is een plaats voor backpackers en voor duik- en surfliefhebbers. Het alternatieve onderkomen heeft zoals de Lonely Planet al vermeld; “An A for atmosphere!”. Gert, de sympathieke en enthousiaste manager, komt uit Groningen. Hij heeft vier jaar geleden zijn baan als hovenier opgegeven om het door bananeplanten en papajabomen omgeven logement te runnen. Ik slaap er in een teepee, een soort indianentent. Ik ontmoet er veel Nederlanders, en hoewel dat nu niet echt is waarvoor ik op reis ben is het wel erg gezellig. Samen met Tim en Phillip (ook Nederlanders) die beide aan een vrijwilligersproject hebben deelgenomen, trekken we er een paar dagen op uit. We rijden langs de kust en zien vanaf de hoger gelegen weg de prachtige branding waar dit deel van de kust bekend om is. Stukken strand worden afgewisseld door rotsformaties waarop de oceaangolven metershoog uiteenspatten. De weg trekt over heuvels het binnenland in. Het uitzicht wordt bepaald door met suikerriet begroeide heuvels met daartussen zo af en toe een klein dorpje dat uit slechts een paar hutjes bestaat. Onderweg klinkt The Golden Earring uit de speakers, we praten we over de projecten van de jongens en het vaderland. Het is leuk om weer eens wat van die flauwe Nederlandse woordgrapjes te horen. We komen aan in Port st. Johns waar we een koud biertje drinken in de avondzon. We blijven er overnachten.

 

Louis verwacht ons. Op het scherm van mijn mobiel staan als in geheimcode opgemaakt, de aanwijzingen; 3.2L, 6.2R, 9.2R. Phillip rekent de kilometerstanden uit waar we vervolgens links en dan weer rechts moeten. De paden worden steeds smaller. 4.0R over a very small bridge L. De twee boomstammen en de keien die een oversteekplaats in het riviertje markeren lijken zelfs niet op een klein bruggetje, maar we wagen het er op. We hobbelen in de laagste versnelling door het hoge gras. In de verte zien we Louis, hij is aan het werk.

Ik heb Louis in Umzumbe ontmoet. Hij runt er een vrijwilligersproject. Hij leert de stamleden gewassen verbouwen en probeert het leven in het dorpje van de 500 bewoners wat makkelijker te maken. Twee jaar geleden heeft hij de chief van de stam weten te overtuigen dat zijn bijdrage een verschil voor de gemeenschap kan betekenen. Nu is hij een van de vaste bewoners van het dorp. Er wordt gekookt op houdvuur, elektriciteit is er niet en stromend water is er af en toe, maar nu even niet. De kinetische waterpomp die Louis heeft geïnstalleerd heeft het weer begeven. Er zit niks anders op dan te abseilen naar het defect in de leiding. Een poging om het lek te dichten met een stuk vrachtwagenband dat ik nog in de auto had liggen, blijkt tevergeefs.

In Louis’ onderkomen is ruimte genoeg voor een flink aantal vrijwilligers. http://www.jointventures.co.za  Er brand een openhaard en er hangen hangmatten en een schommelbank aan het plafond. De avond valt en het begint te regenen. We bereiden wat te eten boven het haardvuur en we worden verrast door een paar jonge dorpsbewoners die met wat trommels en een gitaar muziek komen maken. Ze zingen en dansen bij het kaarslicht. De zelfgeschreven liedjes gaan over alledaagse dingen, het mooie meisje uit het dorp en een nieuwe Hyundaibus. We genieten van het prachtige en onverwachte optreden in de feeërieke omgeving. De muziekanten gaan naar huis, ze moeten morgen naar school. Wij gaan naar bed, want we hebben een afspraak voor een vroege fotoshoot met een paar bewoners van het dorp.

 

Weer terug in de werkelijke wereld heeft Johanna Manaka, je weet wel, dat mens van de verscheping dat me tot wanhoop drijft, het voor de zoveelste keer af laten weten. Als het aan haar ligt kom ik nooit in Argentinië en dus heb ik iemand anders waar Jan nog een offerte bij heeft aangevraagd benaderd. Nu lijkt het dan echt te gaan lukken. Op 2 april vertrekt de CMA-CGM Nilgai met de bus aan boord aan de oversteek van de Atlantische Oceaan. Het schip wordt op 18 april verwacht in Buenos Aires. Ik heb, zij het tevergeefs, er alles aan gedaan om een baantje aan boord van een zeiljacht te krijgen om geld uit te sparen. Hierdoor heb ik nu wel de contacten voor een soortgelijke overtocht maar helaas niet in de richting van Zuid Amerika. Een andere keer dan maar. Ook aan boord van de Nilgai is er door de hedendaagse strenge regelgeving geen plek voor mij. Er zit niks anders op dan te vliegen.

 

Pieter Schouwstra