Loose screw II

Voor we vertrekken vullen we de tank met de ijskoude diesel uit de stalen jerrycans. Gelukkig is het wat minder koud dan gisteren en we kunnen dan ook vroeger vertrekken. We rijden Salar de Uyuni in. De grootste zoutvlakte ter wereld. De Salar is oogverblindend en met een onontbeerlijke zonnebril op onze neus rijden we over de eindeloze witte vlakte. Het lijken zoute puzzelstukken die ondanks hun grillige vormen in elkaar vallen als craquelé in een oude verflaag.

We rijden een uur op kompas in noordwestelijke richting. Langzaam doemt Isla de los Pescadores voor ons op. Het eiland van de vissermannen, en daar valt mijn mond open van verbazing!... Een T3!

Hergen en Milena, het sympathieke stel uit Duitsland rijdt naar het zuiden. Ze hebben hun Volkswagenbus in de Verenigde Staten gekocht voor tweeduizend dollar en proberen hun T3 in Argentinië of Uruguay weer te verkopen voor dat ze naar huis gaan.

Ook staan er twee aangepaste 4X4 trucks. Een stel uit Oostenrijk met twee kinderen en een ouder stel ook uit Duitsland. Het is stom toeval. We zijn de hele weg alleen het onbekende Franse stel bij de grens tussen Argentinië en Chili tegengekomen en nu in het midden van een 12.000 vierkante kilometer grote zoutvlakte ligt een eiland met cactussen waar we elkaar per toeval ontmoeten.

Het is windstil en de temperatuur is opgelopen tot zo’n twintig graden. Het is erg gezellig en we praten een paar uur en wisselen ervaringen uit. Hergen en Milena, beide huisarts in wording en hebben in Centraal Amerika een paar weken op een nieuwe waterpomp moeten wachten maar met behulp van hun vraagbaak ‘Jetzt helfe ich mir selbst’ hebben ze hun waterboxer weer aan de praat weten te krijgen. Het stel uit Oostenrijk vertrekt en ook wij nemen afscheid. We wisselen e-mailadressen uit en vertrekken richting Tahua, een dorp aan de rand van Salar de Uyuni, waar we willen overnachten. We razen met 90 km/h over de immense zoutvlakte. De ronding van de aarde is duidelijk waar te nemen. Het is alsof de bus stilstaat en de aardbol onder ons doordraait.

Twee uur voor de zon onder rijden we Tahua in. Het is een stoffig dorp waar de tijd lijkt stil te staan. Er staat een kerk en er ligt een kale vlakte met doelpalen die de naam voetbalveld niet dragen mag. Een slaapplaats is niet makkelijk te vinden maar na wat rondvragen en -rijden belanden we voor een school. Op de binnenplaats staan een paar autowrakken, een vervallen tractor met een lekke band en er ligt een oude badkuip die gevuld is met ijs. We mogen overnachten in het gebouwtje achter de school. We krijgen een tochtige kamer met een houten vloer en gebroken, maar dichtgeplakte ruiten. Ons avondeten bestaat uit een kwart kip met wat rijst voor 65 eurocent per persoon. We bekijken de prachtige zonsondergang aan de rand van het dorp en gaan vroeg naar bed. Als we morgen La Paz willen bereiken, wordt het een lange dag.

We hebben de afgelopen dagen alleen maar een tandenborstel en deodorant gezien en voor dat we echt de bus uit stinken hopen we een douche in de hoofdstad te vinden. De start in de vroege morgen verloopt moeizaam. Doordat de paden maar moeilijk te volgen zijn belanden we in een wei met lama’s. Een hilarisch tafereel volgt als de verbaasde dieren ons naderen. Met behulp van wat keien maken we twee sporen om een riviertje over te steken. Onderwijl verzamel ik speeksel om –mocht het op een spuugincident uitlopen- de dieren op gepaste wijze op afstand te houden. Het incident blijft uit.

We banen ons een weg door het losse zand van de duinen en bereiken de rand van Salar de Coipasa. Met behulp van het kompas steken we de vanaf hier de tweede immense zoutvlakte over naar het dorp Coipasa. We vragen naar de hoofdweg richting La Paz nadat we het vaste land zijn opgereden. Een oud vrouwtje met en bolhoedje wil ook die kant op en vraagt of we haar een lift willen geven.

Ze neemt plaats op de achterbank. Een foto van haar maken mag ik niet. Het is voor de Bolivianen alsof je ze een deel van hun ziel ontneemt, en dat is natuurlijk niet mijn bedoeling. Ze begint te bidden en ik berg snel de camera op om haar op haar gemak te stellen. Het vrouwtje is verbaast dat ze ons niets hoeft te betalen en bedankt ons vriendelijk. Op onze beurt bedanken wij haar voor het wijzen van de weg.

De halve dag zit er al op en we hebben nog 370 kilometer te gaan tot La Paz. We naderen een politiepost aan de dorpsgrens. De vriendelijke politieman legt ons uit dat de weg naar La Paz in aanbouw is en dat dankzij zijn president, de populaire Evo Morales, er hard gewerkt wordt aan een heuse snelweg naar de hoofdstad. Met minder trots voegt hij er aan toe dat slechts een derde klaar is.

Er volgt een stuk van ruim tweehonderd kilometer van stofhappen waar volgepropte bussen met hoge snelheid op ons aan komen stuiven. Ze zijn topzwaar en met uitbrekende achterwielen driften ze over de losse ondergrond. Stenen spatten op tegen de auto en door de stofwolken zie je niet meer waar je rijdt.

We worden we bij roadblocks twee keer op papieren gecontroleerd. Ik rij al sinds Argentinië met een goedgelijkende kleurenkopie van mijn Nederlandse rijbewijs rond. Ik heb er zes gemaakt tijdens verloren tijd in Pretoria en er daar een paar weken mee in mijn achterzak gelopen om ze oud en versleten en uit te laten zien. Ik hoop te voorkomen om bij inbeslagname grote hoeveelheden dollars of lokale valuta te moeten schuiven voor (niet) begane overtredingen. Fraude door politieagenten, zo wordt verteld, komt veel voor in Zuid Amerika maar daar hebben we gelukkig nog niet mee te maken gehad. Ook hier wordt het valse document voor echt aangezien en problemen blijven uit. De slechte wegen eisen hun tol en langs de kant van de weg treffen we een familie met twee lekke banden. We nemen de lifter en zijn banden mee tot het volgende dorp. En dan..., eindelijk asfalt!

Het is donker als we over de tolweg het dal van La Paz inrijden. Tegen de bergen op is er gebouwd wat er maar te bouwen valt en de ontelbare lichtjes in het dal geven de aanblik van een sterrenhemel op zijn kop. Het verkeer is een chaos maar daar voel ik me wel in thuis. Jammer is dat de claxon, nu we deze zo hard nodig hebben, wat schor is door al het zand en zout. Uitgeput en na 650 kilometer, dertien uur rijden en vier dagen zonder douche bereiken we het hotel. Een echt hotel! Rodrigo trakteert, volgens de tijd in Portugal is hij net jarig.

• Bekijk foto's
• Bekijk locatie
• Plaats reactie