Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Morgen is het zover. De kratten met spullen die ik de afgelopen weken in mijn kamer van het hostel had opgeslagen zijn in de bus gepakt. De bus die vanochtend nog elders geparkeerd moest worden omdat er juist op die plek een televisiecommercial voor Claro, een van ’s lands grootste telefoonaanbieders, moest worden geschoten. De cameraploeg staat op straat en filmt. Met een rode VW kever in de voorgrond staat in het open venster een opgedirkte dame te bellen met haar minnaar. Zonder Claro hadden zij elkaar nooit ontmoet, zo moet de rolprent ons doen geloven.

Ik ga nog even wat drinken in het Point Hostel. Ik heb er niet zoveel trek in om morgen alleen te rijden maar wie weet zijn er mensen die net als ik noordwaarts trekken. Het wordt veel te gezellig en omdat er morgen weer gereden moet worden blijft het bij twee biertjes. Op het moment dat ik de biertjes afreken raak ik aan de praat met Laura en Nouel uit Argentinië. Ze zijn onderweg naar het noorden. Ik vertel ze dat ik morgen vertrek. Ze rijden met me mee naar Máncora, zo’n twee dagen rijden vanaf Lima.

Het heeft allemaal erg lang geduurd om de bus klaar te krijgen. Na noodgedwongen ruim een maand in het immer zwaar bewolkte Lima te hebben gebivakkeerd weet ik dat ik deze stad na mijn vertrek niet ga missen. Ondertussen heb ik nu wel eindelijk alle software op de nieuwe computer aan het draaien en zo ook heeft dit nadeel zijn voordeel gehad.

Het is niet gelukt om aan een nieuwe cilinderkop te komen en dus was er geen andere mogelijkheid dan de oude, zwaar beschadigde kop te lassen. Iets waar ik volstrekt geen voorstander van ben maar het is helaas niet anders. De motor loopt goed en tijdens een testrit in de omgeving hebben zich geen problemen voorgedaan.

Het is negen uur. De zware, bijna mistachtige bewolking drijft over de Stille Oceaan de stad binnen. Het is een dag als de vele voorgaande. Ik sta klaar om Nouel en Laura op te pikken. Ik wordt er door de beide Argentijnen nog even aan herinnert dat ook zij Zuid Amerikanen zijn. Als het om tijd gaat komt niemand zijn afspraken na. Na wat boodschappen te hebben gedaan vertrekken we dan eindelijk. Het voelt goed om met de bus, die door menselijke toedoen bijna opgegeven moest worden nu eindelijk weer onderweg te zijn.

Laura komt uit Corriente en heeft Nouel die uit de buurt van Bariloche komt een week geleden ontmoet en sindsdien reizen ze samen. Leuke lui, en als je met Argentijnen opstap gaat dan wordt er natuurlijk mate gedronken. Op de achterbank bereid Laura de nationale volksdrank waarvan ik de bittere smaak die steeds beter weet te waarderen.

We rijden niet harder dan 70km/h want de motor moet nog worden ingereden. Veel is er onderweg niet te zien, we stoppen weinig waardoor we toch lekker opschieten. We overnachten in Casma, een plaatsje van niets. We slenteren wat rond in het plaatsje en gaan opzoek naar een eettentje. En zo zit je met twee Argentijnen in een Chinees restaurant in Peru wongton-soep te slurpen. Veel muticultureler zal het voorlopig niet worden...

We vertrekken de volgende morgen vroeg en alles verloopt volgens plan. We worden onderweg twee keer staande gehouden bij politiecontroles. Beide keren wordt ons verteld dat we hier niet in het donker moeten gaan rijden in verband met bendes die het gebruik van geweld niet schuwen. Roofovervallen op met name vrachtwagens komt er regelmatig voor.

Het is iets over vijven. De Pan-Am, die hier aan een gewone provinciale weg doet denken is in redelijke staat. We hebben besloten in het volgende dorp een plek te zoeken om te overnachten. Op dat moment raakt de motor aan de kook. Het had geen slechter moment kunnen zijn. We hebben nog een uur voor de zon onder gaat. We stoppen langs de kant van de weg en terwijl de dampende motor staat af te koelen stopt er een voorbijganger die ons vertelt dat het volgende dorp maar drie kilometer verderop ligt. Ik vul het water bij en we proberen zo snel mogelijk in het dorp te komen, repareren doen we morgen wel. Onderweg raakt de motor opnieuw aan de kook en weer moeten we stoppen. Het is inmiddels donker en er komt een politieauto aangereden. Nouel verteld wat er aan de hand is en dat we over een paar minuten weer kunnen rijden. De agenten besluiten hierop te blijven wachten om de boel in de gaten te houden totdat we vertrekken. De man die ons eerder langs de weg aantrof ziet ons weer staan en biedt ons aan voor ons uit te rijden naar een veilige plek om te overnachten. We bedanken de agenten en we rijden achter de voorbijganger aan. Hij brengt ons naar een hotelletje met een parkeerplaats dat met hoge muren is omringt.

Tussen de hoge muren liggen de zes kamers. Alle kamers bevinden zich op de begane grond en hebben allen een voordeur die aan de parkeerplaats grenst. We inspecteren de kamer met een twee- en een eenpersoonsbed. Er wordt veel gejat vanuit hotelkamers, handdoeken, afstandsbedieningen en zelf tv’s verdwijnen, maar dat zelfs de badkamerdeur pleite is, is opmerkelijk. Ook de grote spiegels in de kamer zijn frappant maar de kamer ziet er schoon uit en dus hebben we niets te klagen. Een beetje naïeve gedachte blijkt later.

Na wat gegeten te hebben in het centrum van Che Pen keren we terug naar onze kamer. Ik zet de wekker op zes uur om morgen op tijd te beginnen met sleutelen en te kijken wat er mis is.

Een temperatuursensor blijkt kapot. Nouel en ik nemen een bus naar de dichtstbijzijnde grote stad. Terwijl we door ruimtegebrek met opgetrokken benen (de Peruanen zijn niet groot van stuk) de woestijn inrijden worden we bezig gehouden door kwakzalvers die ginseng en andere middeltjes die overal goed voor zouden zijn, proberen aan te smeren. Een glibberige ‘buspastoor’ verteld uit de bijbel en komt geld voor het goede doel ophalen. Volgens Nouel zou de pastoor zelf het goede doel wel eens kunnen zijn. We zullen het nooit weten...

Bij aankomst in Trujillo worden we verwelkomd door een hectische horde motortaxi’s (tuk tuk’s) en hun chauffeurs. We laten ons naar de buurt waar alle auto-onderdelenzaakjes zijn rijden. In het vierde of vijfde winkeltje vinden we een sensor en we laten ons terugrijden naar de plek waar de bus ons twee uur eerder heeft afgezet. Door een festival in de stad rijden er vandaag geen bussen en we zijn genoodzaakt een taxi terug te nemen. De vrolijke taxichauffeur begint op de terugweg uit volle borst opera’s te zingen maar veel krijg ik er niet van mee. Ik wordt wakker als we Che Pen weer inrijden.

Ruim een halve dag is verstreken als we terug bij ons hotelletje zijn waar Laura heeft zitten wachten. Ik zie nog kans om de sensor te monteren maar omdat het te laat is om nog te vertrekken stel ik voor om nog een nachtje te blijven. Laura legt uit dat dat wel eens lastig zou kunnen worden. Ze heeft de hele dag motortaxi’s af een aan zien rijden met mannen en schaars geklede dames die hotelkamers delen. Ze betalen de kamer per uur. Het verklaart de grote spiegels en de harde muziek in de gehorige kamers. De plek blijkt een sekshotel. We moeten vertrekken.