Het Midden Oosten

Ik ben al bijna weer vergeten waar ons vorige reisverslag eindigde. We zitten nu alweer in Damascus (Syrië), een wereld van verschil met Òªirali (Turkije). 

 

Hier ontmoetten we Craig en Jodie. Met deze 2 andere reizigers respectievelijk uit Australië en Zuid-Afrika delen we onze frustraties over visa, ervaringen in europa, de wens tot het vangen van een kip voor het avond eten en twee heerlijke avondmaaltijden. Zij rijden in een Landrover uit ‘92, en natuurlijk ziet deze er stoer uit maar ook zij moeten toegeven dat ze onder de indruk zijn van onze pick-up. Na 5 dagen verlaten we Òªirali en rijden naar Anamur waar we een pakketje verwachten met een lader voor onze Leica camera. Na vier dagen wachten is er nog steeds geen teken van enig pakketje en om de tijd te doden gaan we achter ons visum voor Soedan aan. Als dit tevergeefs lijkt trekken we iets verder het binnenland in om te overnachten in een van de gastvrije gehuchten van Turkije. We staan nog geen half uur, of het hele gehucht rukt uit met aardbeien, Turkse yoghurt en brood. Na een heerlijk avondmaaltje zitten we thee te drinken bij een arme, maar tevreden boer terwijl we een gesprek over Holland en Turkije proberen te voeren. Wat een heerlijke cultuur.

 

Na 4 dagen beslissen we verder te rijden en zelf een lader in elkaar te zetten. Onze weg vervolgt over een kleine equivalent van de “Great Ocean Road”, langs kliffen, blauwe zee, witte stranden en afgronden. Twee keer overnachten we langs deze ongelooflijke kust terwijl we genieten van een ondergaande zon in de zee. We eindigen onze tocht door Turkije in een klein dorpje in de buurt van de Syrische grens. En natuurlijk wederom een gastvrij onthaal door een Turks gezin. Dit deel van Turkije wat volgens de meeste Syrische kaarten tot de Syrische Republiek behoort getuigt nogmaals van de diversiteit van Turkije. We slingeren over smalle bergweggetjes door vruchtbare alpenvalleien, dennen bossen en bergdorpjes op grote hoogte langs de zee. Hier is Oostenrijk niks bij en het is duidelijk waarom Syrië dit stuk land terug wil. Als we na dit stuk Turkije de grens met Syrië bereiken komen we het land niet uit wegens een computerstoring. Advies; neem de andere grensovergang 120km verderop. Op zo’n 5km voor deze grensovergang lijkt het erop dat we Turkije nog steeds niet uit mogen; de motor raakt namelijk aan de kook. Midden in de brandende zon vullen we water bij en ontluchten het koelsysteem waarna we niet al te gerust richting de grens rijden.

 

En dan onze eerste serieuze grensovergang. Om Turkije uit te komen hebben we een stempel nodig die niet bestaat. Nadat Pieter alle ambtenaren is afgelopen blijkt een telefoontje naar de juiste ambtenaar genoeg te zijn en rijden we het stuk niemandsland tussen Turkije en Syrië binnen. Een land uit is meestal wel te doen, nu Syrië in. In het grijze grensgebouw zien we in 3 uur alle kamers, hokjes en personen die aanwezig zijn. Je zou het kunnen zien als een extensieve rondleiding door een plek die je niet interessant vind voor zo’n 150 euro. Eenmaal alle stempels, handtekeningen en formulieren opzak rijden we zonder enige controle van het voertuig het middenoosten in. Zoals bij elke grensovergang verandert de omgeving opslag. Ander asfalt, andere bouwstijl, andere mensen en bovendien andere taal. Help, plaatsaanduidingen in het Arabisch. O, en niet te vergeten een andere rijstijl, spookrijden lijkt hier een nationale hobby (maar misschien komt daar verbetering in sinds het rijbewijs dit jaar verplicht is gesteld).

 

Nog geen 20km over de grens begint de temperatuurmeter van de motor weer gevaarlijk dicht in de buurt van het kookpunt te komen. Niet geheel op ons gemak in een nieuw land parkeren we langs de weg in de buurt van een dorpje. Voor we het weten zijn we omringd door de plaatselijke jeugd die zijn Engels probeert bij te spijkeren en ons overlaad met humus, frisdrank, pitjes, chips, enz. Ze zijn volop geïnteresseerd in Nederland, onze reis en vertellen zelf honderduit over Syrië en voetbal, de omschrijving “hartverwarmend” is in geen enkel opzicht voldoende om deze ervaring te omschrijven. Eenmaal in bed worden we echter opgeschrikt door steentjes die tegen de bus worden gegooid. Niet veel later staan 2 jongens dreigend onder onze tent en troggelen ons na enige woordenwisseling 200 Syrische ponden (3 euro) af en vertellen ons te vertrekken. Ontdaan klappen we gehaast de tent in en rijden naar de dichtstbijzijnde stad (Idlib) om daar in de bus verder te slapen. Dit hadden we niet verwacht in Syrië.

 

Vroeg in de ochtend zoeken we in Idlib een automonteur. Het middeleeuwse systeem van gildes is hier nog springlevend en om onze bus te laten checken rijden we dan ook een wijk vol kleine garages binnen. In traditie beginnen we de dag met een uur verplicht theeleuten met een groepje automonteurs. Daarna kruipt een van de experts onder de bus en na een uur arbeid en 12 euro moet het probleem verholpen zijn. We besluiten aan een stuk door te rijden naar Damascus mocht de bus weer kuren krijgen, dan hopen we hem daar te laten repareren. En ja hoor, nog geen 20 minuten in de hectiek van deze stad blijken de goede zorgen uit Idlib niet afdoende te zijn geweest. Een beetje wantrouwig laten we ons “huis” achter in een woonwijk en nemen een taxi naar een hostel. Kosten; 1.5 euro voor 3 kwartier taxi! Ondanks alle zorgen over de bus en Syrië hebben we in het hostel sinds Istanbul weer een echte douche… verfrissend!

 

En natuurlijk heeft ook Damascus een “car repair” gilde. Onder begeleiding van de neef van de “prime minister” die we toevallig in het hostel ontmoeten, rijden daar heen en laten onze bus achter bij een repair shop te grote van een provisiekast. Terwijl we (naar we hopen) het probleem verholpen word krijgen wij een privé “interview” met Tareq (de zoon van) over Syrië. Hij vertelt ons in zijn appartement over de trots van de Syriërs wat tot problemen lijdt in het buitenland. Een van z’n beste vrienden werd binnen een week terug op het vliegtuig gezet vanuit Dubai omdat hij z’n chef, na een belediging, in z’n gezicht had geslagen. Over hun vriendschap met Venezuela (hij weet niet precies waarom maar denkt dat de moeder van Chavez uit Syrië komt), hun eenzame strijd in de wereld politiek, zijn mening over de film van Wilders, zijn afkeer van het westen en voorkeur voor Duitsland en Italië. Ze kennen hier een totaal andere levensvisie die ook werkt. De stad floreert, dure auto’s, winkels geen criminaliteit, zwervers, bedelaars maar ook een stijgende olieprijs die alles excessief duurder maakt, een enorme immigratie van afgestudeerde naar het westen en als homo of anders denkende beland je in de woestijn, voor goed. Maar we hoeven hier in ieder geval niet bang te zijn dat onze bus iets overkomt: “The secret service is everywhere!” Elk systeem heeft zijn voor en nadelen, waar wij streven naar zo groot mogelijke tevredenheid voor zo veel mogelijk inwoners, streven ze in Syrië naar zoveel mogelijk tevredenheid onder de meerderheid van de bevolking.

 

Door Jan van Veldhuizen

• Bekijk foto's
• Bekijk locatie
• Plaats reactie