Eagle and two stars

“Faces of Africa”. Zo noemen we de fotoserie die we aan het maken zijn. Hiervoor fotograferen we mensen uit de Afrikaanse landen die we doorrijden en daarbij stellen we een aantal vragen. We hebben een formulier samengesteld met daarop elf vragen. De 16 foto’s met de antwoorden op de vragen geven een impressie van de bevolking en geven weer wat er onder hen leeft.

Om de kosten van onze reis te kunnen dekken willen we de serie verkopen aan een krant of magazine. De serie over Egypte is klaar en is naar de redactie van de Nederlandse dagbladen gemaild. We zijn nog bezig met de serie over Soedan en op het moment dat we een dorpje passeren besluiten we daar de laatste opnamen te maken. Iets wat we beter niet hadden kunnen doen! Als we met de camera en de vragenformulieren die in het Arabisch zijn vertaald een man van middelbare leeftijd die vermoedelijk boer is de vragen voorleggen gaat het helemaal de verkeerde kant op. Nog voor we een portret van de man kunnen schieten wordt de club omstanders steeds groter en er zijn mensen waarvan we hun functie niet kennen die zich met ons en onze activiteiten gaan bemoeien. We leggen uit dat we een fotosessie genaamd “Faces of Africa”maken en daarvoor antwoord op de vragen op het formulier willen. De man die op dat moment het woord doet is allerminst vriendelijk en vraagt ons naar een photography-permit. Iets waar we veel moeite voor hebben gedaan om te verkrijgen, maar in Wadi Halfa is ons uiteindelijk verteld dat de permit niet meer nodig is, althans in het noorden van Soedan.

Op dit moment begeven we ons in het oosten. Onze paspoorten worden in beslag genomen en we worden gearresteerd. Zonder een photgraphy-permit en toestemming van het ministerie van binnenlandse zaken ziet het er niet goed voor ons uit. De stapel vragenlijsten met onderop de reeds ingevulde formulieren van eerder geportretteerden wordt ook in beslag genomen. Daar gaat een paar dagen werk denk ik nog, niet helemaal beseffende wat ons allemaal boven het hoofd hangt. De Zwitsers die nog langs de kant van de weg staan geparkeerd worden ondervraagt en ook hun paspoorten worden ingenomen. Het wordt een hectisch tafereel waarvan wij het middelpunt zijn en naast agenten in burger van de geheime politie en een aantal agenten in uniform heeft een flink aantal mensen uit het dorp zich om ons heen verzameld. We moeten mee naar het politiebureau niet ver hier vandaan. Het is geen politiebureau zoals wij het kennen. Er staat geen computer maar een bed en twee stoelen. De lange magere agent met drie strepen op zijn schouders maakt ruzie met een van de geheime agenten over wat er nu precies met deze twee Nederlanders moet gebeuren. De agent in burger die onze vragenlijsten heeft belt met zijn mobiele telefoon en kijkt me aan. Ik glimlach om maar relaxed te lijken en te doen alsof we niks te verbergen hebben. Er is inmiddels een uur verstreken als we te horen krijgen wat er met ons gaat gebeuren. “You gonna meet the eagle and two stars!” klinkt het. We moeten terug naar El Fau. El Fau is de plaats die we gisteren aan het einde van de middag zijn doorgereden en ligt hier zo’n 70 kilometer vandaan. De lange magere agent komt weer tevoorschijn en heeft nu een machinegeweer bij zich. We moeten met onze eigen auto en de agent neemt plaats in onze bus op de bijrijderstoel, zijn wapen op schoot, de loop op mij gericht. Jan zit op de achterbank en wordt begeleid door een soldaat van het Soedanese leger. Hoe heeft het zover kunnen komen vraag ik me af. De lange magere maant mij te vertrekken en hij wijst in de richting van El Fau. We beginnen aan de rit van een uur waarin maar weinig wordt gesproken. De Zwitsers, nog steeds zonder paspoorten rijden achter ons. De agent naast mij heeft het stapeltje paspoorten bestaande uit onze en de twee Zwitserse voor zich en bladert ze door. De agent spreekt nauwelijks Engels en is zichtbaar gespannen. Onderweg komen we een grote groep bavianen tegen waarvoor we anders waren gestopt om een paar foto’s te maken. Nu maar even niet!

Om de spanning wat te breken bied ik de agent en de soldaat wat water aan. De soldaat weigert en de lange magere agent drinkt wat en voor het eerst zie ik een glimlach op zijn gezicht. We verlaten de grote weg en rijden een zandpad op. De lange magere wordt steeds nerveuzer, hij kijkt in de rechter buitenspiegel of zijn haar goed zit, zet zijn baret op en knakt zijn vingers. Hij gaat zijn meerdere ontmoeten. In de verte staat een gebouwtje en er wapperen twee vlaggen. Dit moet het hoofdbureau zijn. Er wordt ons een parkeerplaats gewezen. Tegenover de parkeerplaats zien we vensters met tralies waar een paar handen uitsteken, het is een gevangenis…

• Bekijk foto's
• Bekijk locatie
• Plaats reactie