Where is the boat II

´s Middags gooi ik een vislijn uit met kunstaas, het is een soort gummie inktvis met felle kleuren en echt bewegende oogjes. Ik kan me niet voorstellen dat een vis hier in trapt. Ik maak de vislijn vast aan een stuk elastiek om het te kunnen zien als we beet hebben. We slepen de lijn achter ons door het water en zo af en toe kijken we of het elastiek nog niet gespannen staat. Lang hoeven we niet te wachten. In nog geen twintig minuten tijd vangen we de eerste tonijn. De vis is groot genoeg voor twee maaltijden.

Waar tonijn is zijn dolfijnen denken we als de eerste school in de verte aan de oppervlakte zien verschijnen. Gracieus bewegen de dieren door het water en hun gebolde ruggen met hun vinnen komen steeds met dezelfde regelmaat boven. Helaas zijn ze niet in ons en de boot geïnteresseerd en blijven ze op afstand.

Jan staat in de kombuis en Andrew ergert zich voor de zoveelste keer aan een nieuw windowsconflict op zijn laptop. Nee, het zijn geen vrienden, Andrew en zijn laptop. Oh Bugger! Klinkt het uit de cabine waarop de captain nog maar weer een blikje Tusker (Keniaans bier) opentrekt om tot rust te komen. Via een satellietverbinding houden we zo af en toe contact met het vaste land en proberen we de laatste weerkaarten te ontvangen. Maar door alle navigatieapparatuur die op de laptop zijn aangesloten lijkt de computer een beetje overgeUSBd. Om acht uur eten we net als anders uitgebreid van porseleinen servies en gaat het maal vergezeld van rode wijn uit echte glazen. We bespreken het verloop van de reis die nu al twee weken duurt en maken een planning en besluiten om iets minder hard te varen om niet midden in de nacht op de Maldiven aan te komen.

De volgende morgen komt out of the blue een enorme golf door het voorluik de cabine in. Ik hoor Andrew schreeuwen. Oh bugger! klinkt het weer en als ik de cabine binnenkom staat hij daar… als of hij een volle emmer water over zich heen heeft gekregen druipt het water van zijn bril, zijn shirt, en de laptop die hij in zijn handen heeft. De computer stond aan toen de zoutwatermassa de cabine binnendrong. Het scherm is zwart en snel halen we de accu uit het apparaat. We proberen het toetsenbord nog met wat zoetwater schoon te maken en laten de opengeschroefde computer in de zon drogen. Later blijkt dat de laptop, waar juist alle navigatiesoftware en digitale kaarten op staan niet meer werkt. Verrekijkers, telefoonladers en een verzameling documenten kunnen we na wat afspoelen nog redden.

De volgende morgen vroeg, het is nog aardedonker lijkt het rustig op de radar. Over vier uur hopen we in Male aan te komen. We hebben door de defecte computer op het kompas gevaren maar gelukkig weet Jan de software op een reserve laptop te installeren. De meeste kleine vissersbootjes beschikken niet over navigatieverlichting en dus is het oppassen geblazen. We hijsen de Maledivische vlag met daaronder de gele vlag om te laten zien dat we in willen klaren.

Precies zoals we hadden gepland zijn we om zeven uur voor de kust van Male. We liggen voor anker en krijgen na radiocontact met de autoriteiten drie mannen in zwarte uniformen aan boord en ze vragen of we vuurwapens aan boord hebben. We laten het lichtkogelpistool zien dat we aan boord hebben. De mannen moeten lachen. De Maldiven zijn een Moslimstaat en dus willen ze ook weten of we drank aan boord hebben. Jan leidt een van de mannen langs alle kastjes en hutten waar het bier en de flessen gin en andere destillaten liggen opgeslagen. Het wordt een hele rondleiding want de captain is namelijk een echte liefhebber.

Uitgerekend is het deze week vakantie op de Maldiven en daardoor is het maar moeilijk om de formaliteiten gedaan te krijgen. Om de zaken wat te bespoedigen hebben we een agent ingeschakeld. Per e-mail hebben we hem van onze komst op de hoogte gesteld en we laten per marifoon weten dat we zijn hulp kunnen gebruiken. Een oude schuit komt langszij en als er een mannetje bij ons aan boord stapt dat nog geen vijftien jaar oud lijkt, blijkt het Abdul, de agent te zijn. Abdul heeft een I-phone. Andrew, die door de puberale verschijning met zijn gadget lichtelijk geïrriteerde raakt, raakt dat pas echt als zijn vingerafdrukken worden genomen. Eén van de drie mannen neemt Andrew’s duim en drukt deze op het zwarte inktkussen. De afdrukken komen net als een handtekening op elk van de 7 kopieën van de crewlist. Abdul laat op zijn I-phone met daarop Google-Earth zien waar de Calliope voor langere tijd mag liggen en neemt onze paspoorten mee om van visa te voorzien. Morgen kunnen we aan land.

In het centrum van de hoofdstad Male is de vismarkt. De soms meterslange merlijnen en grote geelvintonijnen worden er gefileerd en te koop aangeboden. Er recht tegenover, direct aan het water ligt de groente- en fruitmarkt. We doen er de nodige boodschappen om de volgende week door te komen tot aan Sri Lanka, onze volgende tussenstop.

Pieter Schouwstra

• Bekijk foto's
• Bekijk locatie
• Plaats reactie