Mama Africa

 

Met verve verteld een medegevangene uit die tijd over hoe zij de dagen van hoop en wanhoop door wisten te komen. Ademloos horen de bezoekers toe hoe het leven er binnen de gevangenismuren aan toe ging. De schamele matjes waarop ze sliepen, de povere maaltijden, maar ook de verhalen over hoe de politieke gevangenen het contact met de buitenwereld trachtten te onderhouden maken enorme indruk. Het is goed om te horen dat ook volgens de zwarte Zuid Afrikanen Nederland een belangrijke rol heeft gespeeld bij het bestrijden van de apartheid. Ik kan me nog herinneren dat bedrijven als Shell, Makro en Wibra door de publieke opinie zijn gedwongen een andere koers te varen.

 

Vanaf de boot terug hebben we een prachtig uitzicht op de Table Mountain en het prachtige voetbalstadion in aanbouw waar in 2010 naar alle waarschijnlijkheid de finale van het wereldkampioenschap zal worden gespeeld. Eenmaal terug op het vaste land drinken we een glas Paulane-bier aan de bar van de kleine, van oorsprong Duitse brouwerij. Een prachtig contrast, de zwarte vrouwen zijn uitgedost in Zuid-Duitse klederdracht, de mannen dragen lederhosen en het geheel doet denken aan het alom bekende Oktoberfest in München maar dan in een andere uitvoering.

 

We overnachten in de Ashanti Lodge aan de voet van de Table Mountain. Ik was hier drie jaar geleden en er is maar weinig veranderd. Vanaf het terras zien we de witte wolkenpartij boven de berg. Het table cloth, zoals het wordt genoemd valt als een laken over de scherpe rand van de berg. De combinatie van de zon en de harde wind doen denken aan een terras van een strandtent ergens langs de Nederlandse kust. We genieten van het uitzicht en besluiten om morgen de berg te beklimmen. We maken een rondrit door de stad met een open-top-dubbeldekker en pakken een terrasje aan Camps Bay. Erg leuk is het om te horen hoe het er in Nederland aan toe gaat en weer eens lekker bij te praten. Het Nederland dat zoals altijd ergens van in de ban is, is dat nu van het koude weer en thuis lijkt nu wel erg ver weg, ’s Avonds swingt het de pan uit met de livemuziek in Mama Africa. Drums, trommels en trompetten, sambaballen en tamboerijnen brengen een fantastische sfeer in het eetcafé. Er wordt gegeten, gedronken en gedanst tot diep in de nacht. Vraag me niet hoe we dat weten.

 

Hoe raar het misschien ook klinkt heb ik zelf het gevoel op vakantie te zijn. Het reizen zoals we de afgelopen maanden hebben gedaan is niet altijd zonder zorgen geweest en het is heerlijk om het geregel eens even te laten voor wat het is en heerlijk te ontspannen. Veel beter dan met een dag wijnproeven kunnen we onze laatste dag in de omgeving van de Kaap ook niet besteden. We rijden door Stellenbosch en haar prachtige omgeving en slobberen en passant zo’n vijfenveertig wijntjes weg. Heerlijke droge witte en al mogen ze eigenlijk niet zo genoemd worden, de champagnes, cognac en rode port, doen zeker niks onder dan de Europese originelen. Dezelfde avond belanden we weer bij Mama Africa.

 

We vliegen terug naar Jo’burg waar Stuard van Syncro Hospital ons staat op te wachten met…onze eigen bus! De motor is gereviseerd en loopt weer als een tiet. Ook zijn er nieuwe en zwaardere remmen gemonteerd, net als nieuwe veren en schokbrkkrs (ik kan het woord niet meer horen, zien of spellen). We rijden naar Pretoria en overnachten bij Stuard. Zijn gastvrijheid is geweldig en we (Jan en ik) hebben al weken van zijn slaapkamer gebruik gemaakt terwijl hij zelf bij zijn vriendin slaapt. De volgende morgen pakken we onze spullen en de fietsen in. De nieuwe koelkast staat op de achterbank en is volgepropt om ons de komende dagen in het Kruger Pak in leven te houden. Na een rit van 300km. komen we aan in Nelspruit. Ik heb al lang geen kaart meer nodig om er mijn weg te vinden. We rijden weer naar Nelspruit Backpackers. Hier hebben Jan en ik behalve Kerst en oud en nieuw, weken lang doorgebracht. Door verschillende redenen blijven we er maar terug komen en het doet me denken aan Hotel California van de Eagles. “You can check out, but you can never leave!” zingen ze.Het is leuk om Jimmy weer te zien en te horen wie, wanneer en waar naartoe vertrokken is. Jimmy is bang voor de tandarts en heeft welgeteld nog maar drie tanden in zijn mond. Hij krijgt de lachers op zijn hand als hij zijn sterke verhalen kracht bij zet door te zeggen; “Trust me... I’m a dentist!”. Michel raakt aan de praat met een 55 jarige Canadese moeder van drie kinderen die zich tegoed doet aan de lokale wiet. Mama Marihuana, zoals Michel haar noemt, laat haar gulle schaterlach klinken bij het horen van haar nieuwe titel. Zoals altijd staat het bonte gezelschap in het Nelspruitse logement garant voor een gezellige avond.

 

We vertrekken de volgende morgen vroeg. Het is een uurtje rijden naar de Malelane Gate aan de zuidkant van het Kruger Park. We hebben het zien van de Big Five ons niet tot doel gesteld en de kans op het spotten van een luipaard is zoals ik weet uit een vorig bezoek aan het park niet erg groot. Maar we hebben geluk, na nog geen kwartier rijden zien we er één. In de schaduw van de ochtendzon ligt ze te geeuwen in een boom. Het belooft een fantastische dag te worden. In de uren die volgen zien we leeuwen, cheeta’s, een paar neushoorns en nijlpaarden en enorme kuddes olifanten. Hoeveel geluk kun je hebben op zo’n eerste dag vragen we ons af.

We overnachten in het Lower Sabie Camp en om half vijf de volgende morgen is de daktent al weer ingeklapt en zijn we klaar voor vertrek. We hebben nog twee dagen om de grens met Mozambique te bereiken. We vervolgen onze tocht in noordoostelijke richting. We zien nog meer cheeta’s, leeuwen, buffels, honderden impala’s en een zebra met een flinke wond aan de zijkant van zijn buik. Het beest hinkt en lijkt ternauwernood aan de dood te zijn ontkomen.

Terwijl we over een smal zandweggetje rijden zien we tot onze schrik links van ons, op nog geen vier meter afstand een gigantische olifant. We zijn met ons busje in het midden van een enorme kudde belandt en links en rechts van ons komen de dieren uit de dichte begroeiing te voorschijn. De stier vlak naast ons is gelukkig niet onder de indruk van onze aanwezigheid en trekt nog een boompje uit de grond. Ondertussen zien we voor en achter ons de dieren het weggetje oversteken. ’s Avonds trekt de geur van onze spareribs op de barbecue de aandacht van hyena’s. Het hek scheidt ons van de hongerige beesten. 

 

Pieter Schouwstra