Prietpraat Pretoria

Er is van het reizen de laatste weken maar weinig terechtgekomen. Ik moet me er toe zetten om wat op papier te krijgen en een reisverslag valt er deze keer niet van te maken. Ik heb de laatste twee maanden in Pretoria doorgebracht en Stuard, Paul en Simon van Syncro Hospital zijn inmiddels echte vrienden. Stuard stelde de afgelopen weken zijn hele huis beschikbaar en neemt me mee naar vrienden of dagjes uit. Met Paul spreek ik Nederlands, hij rijdt ook Syncro en we praten over van alles, de problemen in het land, de lokale politiek en natuurlijk over Syncro’s. Simon is de jongste bediende in het hospital, hij slaapt in een caravan in wat ooit Stuard’s tuin moet zijn geweest. Met hem maak ik ’s avonds na zijn werk een praatje of we eten wat samen.

Door de week is er behalve een eindeloze poging om mijn visa te verlengen en achter Johanna Manaka aan te vangen maar weinig te beleven. Johanna werkt voor een transportmaatschappij en moet voor de verscheping van Durban naar Buenos Aires gaan zorgen. Het gaat hier op z’n Afrikaans en het frustreert mij dat ze haar afspraken niet nakomt.

Ik zoek wat afleiding en zo lig ik op een dag lig ik onder de auto om zelf wat te sleutelen als plotseling een aantal zwarte jongeren elkaar bekogelen met halve bakstenen. Het is een gevecht om werk. Het zijn jonge gasten uit Congo en Nigeria die slaags zijn geraakt met de lokalen. Ze delen een nabijgelegen kruispunt waar ze de hele dag rondhangen in afwachting van iemand die een baantje voor ze heeft. Gelukkig lig ik achter een hek dat van gaas is voorzien als het volgende baksteenoffensief in tegengestelde richting door de Retiefstreet vliegt. De beide groepen verdwijnen en het is snel weer rustig. Wat dichter bij het centrum staan de locals langs de weg met, de één een verfroller in de hand, de ander een waterpomptang of een voltmeter. Ze tonen hun werkgerei waarmee ze hun ambacht  kenbaar maken. De werkloosheid is hoog.

De criminaliteit ligt voortdurend op de loer. Mensen wonen achter omheiningen met stroomdraden en prikkeldraad als in een gouden kooi, er klinken autoalarmen en politiesirenes. Op een morgen sta ik met een pakket met daarin dvd’s met mijn fotoarchief en wat andere zaken die ik naar Nederland wil sturen voor de balie van het postkantoortje dat in de Pick and Pay - een soort betaalbare Albert Heijn - is gevestigd. Plotseling rennen de klanten en het personeel in paniek de supermarkt uit. De volle winkelwagens blijven achter en het hele winkelcentrum wordt ontruimd. Ook ik maak mij uit de voeten. Mensen rennen gillend naar buiten en één van de naastgelegen banken die in het winkelcentrum is gevestigd is omsingeld door politieauto’s. Er zijn mensen in de bank en het gerucht gaat dat er een bom ligt. De parkeerplaats wordt ontruimd en afgezet. Er zit voor mij niks anders op dan later terug te komen. Mijn postpakket staat nog op de balie.

De mensen op straat zijn vriendelijk en niet overal valt de dreiging van misdaad op te merken. Toch is alertheid geboden. Een auto met het stuur aan de verkeerde kant met Nederlandse kentekenplaten is hier een makkelijke prooi. Tijdens het autorijden moeten alle deuren op slot anders wordt er zo een tas van je voorstoel geroofd zoals mij overkwam. Gelukkig was het mijn toilettas. Terwijl ik worstelde om mij van de gordels te ontdoen zag ik hoe het stapeltje met handdoek, schone boxershort en toilettas dat naast mij op de bijrijderstoel lag werd weggegrist. Ik was onderweg naar Dieter en Karin waar ik zou overnachten. Het stel nodigde mij uit voor een braai (barbecue) om over mijn ervaringen van tijdens de reis te vertellen.

Dieter is veertig jaar geleden vanuit Duitsland met een stel vrienden richting Zuid Afrika gereden. Toen hun geld op raakte verkochten zij hun Landrover en zijn ze liftend en met openbaar vervoer toch in Zuid Afrika beland. Hij is er altijd gebleven en hij heeft er zijn Oostenrijkse vrouw Karin ontmoet. Ze hebben zelf twee Syncro’s en met één daarvan willen ze volgend jaar van Zuid Afrika naar Europa rijden. Ze zoeken nog een paar avonturiers die dezelfde tocht door dit prachtige contingent willen ondernemen.

Het is Syncro-Saturday. We rijden op de snelweg richting Jo’burg en onderweg sluiten syncrovrienden zich bij onze colonne aan. Stuard heeft een paar vrienden uitgenodigd om een dagje off-road te gaan rijden. Zoals sommigen hun hond trakteren op een dagje lekker het bos in, zo trakteren de Syncronauten hun trots op een lekker een dagje ronddollen in de heuvels en het zand. Sommige baasjes zoeken verkoeling voor hun troeteldieren in het modderige water. Het zwemmen is niet voor iedereen weggelegd en het is toch wel vermakelijk te zien hoe een Toyota Landcruiser vast zit en er een syncro aan te pas moet komen om de volgelopen Toyo vlot te trekken. Als afsluiting wordt er onder het genot van een biertje, hoe kan het anders, natuurlijk weer gebraaid. 

Simon’s broer werkt bij een fruitteler. Simon en ik rijden door Mountain View om hem te bezoeken en zijn vrienden te ontmoeten. Ze zijn arm en wonen in krotten. De meesten hebben een vriendin en kinderen die ze één keer per maand zien. Geld om te trouwen is er niet. Simon’s broer verdient 7 euro per dag. Eén van zijn vrienden verdiende het meest, wel 70 euro per week, maar is zojuist ontslagen. Hij woont in een krot met een golfplaten dak. Er brandt een gloeilamp maar het is er donker. Behalve een tweepersoons bed heeft hij nog geen twee meter woonruimte. Albert is één van de vrienden. Hij heeft een kaart van het zuiden van Afrika, hij vraagt mij aan te wijzen waar ik woon. Ik wijs een plek in het gras aan, zo’n twee meter boven de kaart, ze kunnen de afstand van de reis niet bevatten. Buiten drinken ze bier want het is zaterdag. Ze stellen me vragen over de reis en de auto. Ik stel voor een foto van ze te maken, ze verdringen zich voor de camera.

’s Zondags wordt er gevoetbald. Morgen om negen uur staan ze klaar op het afgetrapte veldje hiernaast. Negen teams, acht wedstrijden. Een competitie is er niet, het gaat om de dagkampioen en de eer is groot.

Stuard en Lindy hebben me uitgenodigd om te mee te gaan om een dag mee te gaan met de Mini-carclub. De stoet oldtimertjes met een maximale cilinderinhoud van minder dan een fles wijn trekt pruttelend en met rokende uitlaatjes door het landschap Er worden foto’s gemaakt voor een magazine. Helaas houdt Lindy’s vierwielaangedreven Puch er onderweg mee op. De volgende week volgt er weer een braai. We gaan een video bekijken van Paul die met een aantal syncrofreaks een tocht van drie weken door Namibië heeft gemaakt. Ik ontmoet Dieter en Karin weer en zie weer veel andere, inmiddels bekende gezichten. Als ze me bij het weerzien vragen of ik permanent in Zuid Afrika blijf weet ik dat ik hier lang genoeg ben geweest. We eten taart, ik neem afscheid en vertrek.

Pieter Schouwstra

Jan, dude, het was een onvergetelijke tijd, belevenis, ervaring en een genoegen om met je te reizen! Bedankt voor alles wat je voor de reis en de bus hebt gedaan. Het ga je goed!

Special thanks to Stuard, Paul and Simon from www.syncrohospital.co.za for their tremendous contribution to the project. 

• Bekijk foto's
• Bekijk locatie
• Plaats reactie