Daar horen we nooit meer wat van!

In de voorkamer van Lima 11 aan de Avenida 9 de Julio staat de pooltafel. De uitkijk op de onophoudelijke stroom auto’s over wat volgens de Porteños de breedste straat van de wereld zou zijn is een vertrouwd beeld geworden. Het is herfst en het wordt kouder. Als dieren bij de drinkplaats ontmoeten de avontuurlijke reizigers elkaar ’s avonds in het LimeHouse. De vele nationaliteiten wisselen informatie uit en vandaag is de criminaliteit het onderwerp van gesprek. Twee backpackers uit Parijs vertellen hoe ze met een mes zijn bedreigt en berooft van cash en camera. Een stelletje uit Engeland is na een middagje La Boca zonder fotocamera en creditcard teruggekeerd. Jimmy uit Ierland is aan zijn derde camera toe. Van de acht die zich in de voorkamer bevinden zijn er zeven bestolen of berooft. Je wordt er niet vrolijk van. Helaas behoor ik sinds gisteren tot één van de gedupeerde zeven.

In mijn laatste verslag van Koninginnedag, van meer dan een maand geleden schreef ik dat ik wel graag een paar dagen zonder het internet zou willen. Helaas ging deze wens in vervulling, maar dan wel op een andere manier dan ik eigenlijk in gedachten had.

Na een weekje in Rosario te zijn geweest en de bus daar achtergelaten te hebben keer ik terug naar Buenos Aires om mijn gerepareerde groothoeklens op te halen. Eerder werd mij al verteld dat het wachten is op onderdelen uit de V.S. De eerste keer kreeg ik te horen dat het drie weken zou duren, dit is de derde keer. Na anderhalve maand is de lens nog niet klaar.

En weer neem ik mijn intrek in het LimeHouse. Het is er minder druk dan een week geleden. Ik deel een vierpersoonskamer met Jimmy, een gepensioneerde machinist uit de grote vaart. Jimmy is een triest geval. Hij drinkt tot dat zijn knalrode gelaat het paars voorbij is en houdt dan niet meer op met praten, of het nou dag of nacht is. Het is aan het einde van de middag en ik lees mijn laatst geschreven verhaal nog eens door om het een beetje bij te schaven en wat foto’s uit te zoeken. Jimmy zit op de rand van zijn bed. Zijn plastic mok is gevuld met rum met zwarte bessensiroop en de zeeman praat weer honderd uit. De stotterende spraakwaterval verdwijnt langzaam naar de achtergrond. Ik kan het niet meer opbrengen nog enige schijninteresse te tonen. Ik berg mijn laptop op in mijn locker. Jimmy valt weer in herhaling en ik val in slaap.

Ik doezel een beetje, in de verte hoor ik Jimmy in gesprek met een nieuwe gast die zijn intrek neemt in onze kamer. Als ik wakker word is het cijferslot waarmee ik mijn locker had afgesloten doorgeknipt. Ik gris het doorgeknipte slot dat zorgvuldig is teruggehangen van de locker en open de deur. Mijn laptop is verdwenen... . Ik ren naar de receptie en krijg te horen dat de jonge Argentijn, die als gast heeft ingecheckt net is vertrokken. Op zijn weg naar buiten droeg hij zijn backpack met daarin mijn laptop, en alle waardevolle bezittingen van Liz, een meisje uit Oostenrijk dat in de kamer naast mijn verblijft. De dief zag zijn kans schoon toen het meisje haar kamer verliet om een douche te nemen. Ook haar slot is opengeknipt, zelfs haar zonnebril is ze kwijt.

Ik baal er stevig van. Vanaf vandaag zal ik nog regelmatig worden herinnerd aan deze dag. Het verlies van geschreven verhalen, foto’s en adresgegevens is ondanks het regelmatig maken van back-ups aanzienlijk. Er zit niks anders op dan aangifte te doen bij de politie. Het proces-verbaal belandt op een enorme stapel papier om daar de komende jaren door te brengen. ‘Daar horen we nooit meer wat van!’ zeg ik tegen Liz.

Het vinden van een nieuwe laptop met een ‘Nederlands’ toetsenbord valt niet mee. Als ik er dan eindelijk een gevonden heb begint het volgende gedonder. Er wordt een idiote 10% extra berekend als ik met een creditcard of bankpas betaal. Aan het loket van de bank wordt ik doorverwezen naar de pinautomaat. Door de limiet van 300 Peso’s per opname ben ik genoodzaakt welgeteld 34 keer bij 4 verschillende banken geld te pinnen. Ik heb er twee dagen een dagtaak aan.

Ik heb het onderhand wel een beetje gehad met Buenos Fucking Aires -en lens klaar of niet- besluit ik om zo snel mogelijk te vertrekken. Een paar dagen geleden heb ik Rodrigo ontmoet, een Portugees die al een paar maanden door Zuid Amerika reist wil graag een stuk meerijden.

We vertrekken de volgende morgen weer naar Rosario, de geboortestad van Che Guevara. Anthony, een rugbyenthousiast uit Australië die ik in B.A. heb ontmoet, wacht ons op in een hostel in een van de mooiste steden van Argentinië. Ondanks de temperaturen die de tien graden nauwelijks overschrijden trekken de mensen er op uit om de openluchtkerkdienst bij te wonen bij het Monumento Nacional a la Bandera (Het monument van de Argentijnse vlag). Wat verderop langs de Rio Paraná genieten de Argentijnen van hun vrije dag. Er wordt gepicknickt en jong en oud, arm en rijk brengen er de middag door. Er wordt gedanst en kinderen vliegeren terwijl hun ouders zich te goed doen aan de mate (sterke kruidenthee) die ze van huis hebben meegenomen. Ondanks de grote hoeveelheid mensen gaat het er vreedzaam aan toe. Geen uitlaatgassen, geen herrie van scooters en radio’s. Zelfs de loslopende honden laten de kolonie zwerfkatten die langs de rivier leven ongemoeid. Perfecte harmonie, zijn de woorden die in me opkomen. Het is heerlijk om weer onderweg te zijn.

• Bekijk foto's
• Bekijk locatie
• Plaats reactie