Van La Paz naar Cuzco

In het land van extremen ligt, volgens velen de hoogstgelegen hoofdstad ter wereld. Hierover echter zijn de meningen verdeelt. Sucre is de officiële hoofdstad maar het land wordt bestuurd vanuit La Paz. Hoe dan ook ligt de stad op een hoogte van 3660 meter en dat is te merken.

We slenteren door de steile en nauwe straatjes van de eeuwenoude stad. Tussen de drommen mensen werken we ons al hijgend een weg naar boven in de zuurstofarme en door het drukke verkeer vervuilde lucht. In het oude stadsdeel vind je een eindeloze reeks winkeltjes volgehangen met alpaca truien en mutsen, T-shirts, dvd’s en sieraden. We raken aan de praat met Puma. Het is zijn echte achternaam, zo laat hij zien op zijn identiteitskaart. Hij heeft een handeltje in zelfgemaakte sierraden. De 26 jarige sieradenmaker die met ‘zilver?draad’ en een paar tangetjes vliegensvlug sieraden in elkaar draait heeft drie kinderen en een vriendin te onderhouden. Naar eigen zeggen redt hij zich prima. Hij laat ons zijn collectie zien maar al gauw heeft hij in de gaten dat hij aan ons niks kwijt raakt. Hij nodigt ons uit om wat te gaan drinken.

De geur van verschaald bier en sigarettenrook heten ons welkom in de spaarzaam verlichte drinkgelegenheid. Puma bestelt een literfles bier en drie glazen. We proosten met hem waarop Puma de eerste scheut schuimend bier naast zich op de houten vloer kwakt. “Dit geven we terug aan de aarde!” zegt hij. We volgen zijn enigszins zonderlinge doch sympathieke gebaar dat vermoedelijk nog afstamt uit de offercultuur van zijn vroege voorouders, de Inca’s.

Het toilet, hier buiten in de zelfde steeg waardoor we hier zijn aan komen lopen, is bezet. Door de houten planken van het deurtje zie en ruik ik al wat me te wachten staat. Op nummer één in de top drie van de smerigste toiletten onderweg staat het toilet in Cape Mc. Clear in Malawi genoteerd. Hier zou wel eens verandering in kunnen komen bedenk ik terwijl ik sta te wachten. En wat een ranzige zooi, het is! Ik ben wel wat gewend en ik zal je de details besparen maar wat toch wel opmerkelijk is het volgende; Een man die achter mij staat te wachten kruipt achter mij het toilethokje dat duidelijk voor een persoon bedoelt is binnen en begint te urineren op de grond. Zodra ik goed en wel in de gaten heb wat de man uitspookt  baan ik mij zo snel ik kan achter de rug van de man een weg naar buiten. Terwijl hij zijn ‘bier’ teruggeeft aan de aarde vraag ik hem naar zijn geestelijke gesteldheid. “¿Esta Loco?”. Stoïcijns en zonder antwoord continueert de man zijn vunzige bezigheid. Verbouwereerd verlaat ik het toilet dat Malawi naar de tweede plaats verstoot. La Plaz nu op nummer één.

We laten La Paz met zijn chaotische verkeer achter ons. Terwijl de geluiden van het eindeloze claxonneren om ons heen langzaam uitsterven rijden we in noordwestelijke richting op weg naar Cuzco. In San Pablo willen we met een pondje Lago Titicaca overstekennaar San Pedro. Het is het hoogst bevaarbare meer ter wereld en duidelijk is dus dat alles wat er vaart, ooit over land is aangevoerd of in stukken is aangeleverd. Misschien is het daarom dat we met bus en al in een houten bak met buitenboordmotor belanden om het nauw van het meer over te steken. Er staat water in de bodem, de bak wringt van alle kanten en de buitenboordmotor sputtert tegen. Je zal de verzekering maar uit moeten leggen dat je auto op 3,8 kilometer hoogte op de bodem van een meer ligt, maar zover komt het gelukkig niet. Wat verderop zien we een zelfs een hele touringcar en een minibusje in eenzelfde bak dobberen.

Aan de overkant, in San Pedro eten we een heerlijk gebakken forelletje, zo uit het meer en we overleggen onze route. Het is nog een paar kilometer tot de grens met Peru en als we doorrijden halen we Puno vandaag nog.

Bij de grensovergang tussen Yunguyo en Kasani laat Rodrigo zich nog even 100 Bolivianos afhandig maken. Waarvoor hij het bedrag betaald heeft weet hij niet maar het moest zij hij. Aan de Peruaanse kant gaat het er wat vriendelijker aan toe. We krijgen een visum voor 90 dagen en de twee douaniers wensen ons een fijn verblijf in hun prachtige land.

 Zodra de zon op is betalen we voor ons sobere onderkomen en rijden in één dag door naar Cuzco. Cuzco is een leuk toeristenstadje en we chillen een dagje in het centrum. We drinken een cafe con ledge op een van de vele balkonnetjes rond Plaza de Armas en Rodrigo leutert met wat toeristen. Aan de overkant ligt het Incamuseum. Ik besluit er een kijkje te nemen. Erg interessant allemaal en bij vlagen komen er weer dingen boven van een spreekbeurt over de Inca’s op de lagere school die ik ooit moest houden.

Jacky, een vrouw uit Ierland heeft ons uitgenodigd om met de bus langs te komen in Pisac waar ze –gezien het aantal dagen per jaar dat ze er verblijft- zo ongeveer woont. Het dorp en haar spirituele omgeving staan bekend om de rust en stilte die er heersen. De zon schijnt en het doet denken aan een Nederlandse lentedag. We krijgen rauwe forel met ui en aardappel geserveerd. Een fles wijn gaat open en ze begint te zingen. Ze heeft een mooie stem. Kinderen spelen in de wei met een bal. Er lopen jonge hondjes rond, een konijn en een jong hertje met de naam Bambi dat sla van je bord eet en zich te goed doet aan de wijn uit mijn glas. Het is een idyllische omgeving. In de verte, in het dorp klinken trommels. Er wordt de komende twee dagen feest gevierd.

 

• Bekijk foto's
• Bekijk locatie
• Plaats reactie