Rode koplampen

Op de straten naar het dorpsplein is het is het druk. De vele verklede bewoners zijn uitgedost in kleurige kleding en sommigen dragen maskers. Er wordt muziek gemaakt, gedanst, gegeten en gedronken. Het hele dorp is uitgelopen om van het feest niets te missen. We gaan kopje onder in de cultuur en dat kan natuurlijk niet zonder ons tegoed te doen aan wat lokale specialiteiten. Na onderzoek zijn we erover uit, we hebben viskuit, zeewier, aardappelpannenkoek, geroosterde maïs, wat verse kaas en een kwart cavia op ons bord.

Nog voor het feest in Pisac zijn tweede dag ingaat nemen we afscheid van de mensen die we hebben ontmoet. Jacky gaat terug naar Ierland en net als zij verlaten wij het idyllische dorp nog voor het feestgedruis zijn aanvang neemt. We rijden door de Sacred Valley langs de rivier naar onze volgende stop; Ollantaytambo. Langs de kant van de weg groeien eucalyptusbomen, en hoge rietsoorten. Aan de overkant liggen als een lappendeken over de heuvels gedrapeerd, de akkers van de vruchtbare vallei. We hebben in geen tijden zoveel groen gezien.

Om onze route naar het noorden te hervatten moeten we van Ollantaytambo eerst weer terug naar Cuzco. Tijdens een klim door het schilderachtige landschap valt de koelwaterdruk weg. In de buitenspiegel zie ik dat we een spoor van koelvloeistof achterlaten. Ik zet de bus in de berm om de kijken wat er aan de hand is. Elk nadeel heb zijn voordeel, en het voordeel van een groot lek is dat het makkelijk is te vinden. De retourleiding van de radiator lekt en het laatste beetje hete koelwater loopt er uit. Ik heb me meer dan eens afgevraagd waarom ik die reserve onderdelen en zoveel gereedschap meesleep maar op een moment als dit weet ik het weer. We hebben de onderdelen en genoeg koelwatervloeistof om het systeem opnieuw te voorzien en na twee uurtjes sleutelen rijden we weer.

De auto heeft het echt zwaar te verduren tijdens de reis. De T3 Syncro blijft hoe dan ook een goede keus. Niks is haar gespaard gebleven. Al het stof, de hitte, de slechte, of geen wegen en niet te vergeten de potholes. Natuurlijk gaat er wel wat stuk en ik hoop dat ik niet wat over me afroep maar tot nu toe heeft de bus met tweehonderdduizend kilometer op de klok het toch goed gedaan (Mozambique was natuurlijk wel een tegenvaller). We reden de afgelopen zestien maanden met een zwaarbepakte auto in gebieden waar de Landrover Defender en Toyota Landcruiser en zo af en toe een Hi-Lux het enige is dat er rijdt. Het zijn de sterkste en meest betrouwbare auto’s ter wereld, en daar rijd je dan tussen met je twintig jaar oude Volkswagen.

Voor de tweede keer komen we aan in Cuzco. De stad is voor velen de tussenstop naar Machu Picchu. ( http://nl.wikipedia.org/wiki/Machu_Picchu ) De eeuwenoude topbezienswaardigheid trekt enorme hoeveelheden toeristen, ieder dag weer. Hoewel ik er zo af en toe zelf een ben heb ik er eigenlijk een hekel aan; toeristen... De gedachte om als één van de dagelijkse vijfentwintighonderd toeristen die worden toegelaten het ‘wereldwonder’ te bestieren trekt me dus niet zo. Ook zijn de kosten niet gering. Om er met z’n tweeën een paar uurtjes rond te dwalen ben je zo’n vierhonderd Amerikaanse dollars kwijt. Daar bij inbegrepen zit het treintje er naar toe. Het zal het allemaal echt wel waard zijn en als je voor twee weken op vakantie bent draai je er je hand misschien niet voor om. Maar hier in Bolivia dat verder overigens erg goedkoop is kun voor dat geld 28 dagen in een hostel overnachten. Na het maken van dit vergelijk besluiten we er, hoe jammer dan ook, maar vanaf te zien.

We pakken onze spullen en vertrekken naar de provincie Ica. Rodrigo mag dan wel een wereldreiziger zijn, maar als het aan zijn kaartlezen ligt zou hij nog steeds rondjes rijden in zijn stad Lissabon. Gelukkig wat dat betreft is dat er maar één weg is naar Poquio en er navigatietechnisch niks mis kan gaan.

Maar... Er wordt gewerkt aan de weg en de politie langs de kant van de weg vertelt ons dat we niet voor 19.00 door Puquio kunnen rijden. Dit geldt voor de komende dagen en uitstel biedt dus geen oplossing. Iets wat je hier liever niet doet is in het donker rijden. Ze rijden als gekken en met de verlichting van de voertuigen is het slecht gesteld. Het is nog zo’n tweehonderd kilometer over een hoogvlakte en dan door de bergen weer naar beneden. Het is pikkedonker en het valt niet mee om de slingerende strook van zwart asfalt tussen het donkergrijze gesteente te blijven volgen. Onderweg rijden ons auto’s tegemoet, soms zonder verlichting, en zelfs een idioot met rode koplampen waardoor je in eerste instantie de indruk krijgt achter de auto aanrijdt. Het is wel even schrikken als zo’n gast dan met een noodvaart op je af komt.

Om half tien komen we aan in het gehucht waar we nog net een lauwe kop kippensoep kunnen krijgen. De komende uren dendert het zware verkeer dat de hele dag heeft moeten wachten door de straat waar we overnachten. Het fijne stof hangt als mist over het dorp en trekt door gaten en kieren onze kamer in. We slapen er niet minder om. Het is zo’n 150km naar Nazca. Nazca is bekend om de Nazcalijnen. ( http://nl.wikipedia.org/wiki/Nazcalijnen ) Naar het doel van de waarschijnlijk duizenden jaren oude geometrische figuren en o.a. afbeeldingen van dieren op de droge pampa’s wordt sinds de ontdekking ervan slechts gegist. Volgens deskundigen en Indiana Jones in The Kingdom of the Crystal Skull zijn de creaties om de goden goed gezind te houden. Vanaf de Pan American Highway waar we inmiddels weer op rijden is van de immense geogliefen maar weinig tot niets te zien. Sportvliegtuigjes vliegen er toeristen rond om de ‘lijnen’ vanuit de lucht te laten zien. De beeltenis van een hagedis waar de Pan Am dwars doorheen is gelegd blijft ons onopgemerkt. Het weer is top en de temperatuur ligt eindelijk weer eens boven de 20 graden. Met de ramen open rijden via Palpa en Ica naar Pisco, we zijn weer aan de kust van de Stille Oceaan.

Delen van Pisco lijken wel oorlogsgebied. De gevolgen van de verwoestende aardbeving van 2007 blijven ook ons niet onopgemerkt. driekwart van het stadje werd verwoest. Tussen de stofwolken en de bergen puin staat veel gehavende laagbouw. Ondanks het leed van toen zijn de mensen relaxed en vriendelijk. (behalve in het verkeer dan.) Overal wordt gewerkt aan de wederopbouw die helaas nog wel een paar jaar gaat duren. Ook het hotelletje waar we overnachten is voor een groot deel opnieuw opgebouwd. In het gastenboek valt in vele talen te lezen hoe de gasten de puinhopen van na de beving hebben beleeft en hoe ze de inwoners van Pisco sterkte toewensen.

We doen een kleine donatie ten gunste van de getroffenen, gooien de tank vol, Kings of Leon klinken uit de speakers en we gaan weer rijden. De Pan Am naar Lima.

• Bekijk foto's
• Bekijk locatie
• Plaats reactie