In Equador

Hier is alles anders. Hier is het groener, de mensen zijn vriendelijker en behulpzaam. De politie is nog net niet je vriend maar in vergelijking met Ecuador’s grote zuiderbuur Peru, zijn ze hier een stuk relaxeter. We rijden door Guayaquil naar Salinas aan de kust.

We ontmoeten William. Sinds een paar weken is hij de uitbater van een leuk hotelletje in Salinas genaamd CocosToo. Vroeger was hij medewerker bij Toyota in de VS. Hij heeft zich in de loop der jaren opgewerkt van de lopende band- tot pr-medewerker en vooral dat laatste valt te merken. Hoewel we niet in zijn onderkomen overnachten maakt hij dat we ons er thuis voelen.

Ik steek de draak met de beide Amerikanen en hun land. Het land waar alles groter en beter is. Waar popcorn per emmer, en cola per liter wordt geconsumeerd, waar de mensen rijden in SUV-tanks met vuurwapens onder hun stoel en waar The Worldseries –in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden-niet meer dan een nationaal honkbalonderonsje zijn. Op hun beurt nemen ze mij en De Lage Landen van de wooden shoes (klompen) op de hak. Het land dat volgens hen eigenlijk zeebodem had moeten zijn krijgt het zwaar te verduren.

“God created the world, and the Dutch created Holland” grap ik, maar mijn geschiedenisles wil er maar moeilijk in bij de twee patriotten. Enkele locals en expats schuiven aan, koude biertjes verschijnen op de bar en onze eerste kennismaking met Ecuador is nou niet wat we er van verwachtten maar zeker niet onaangenaam.

De volgende morgen drinken we koffie met William waarna we vertrekken. Iets zegt mij dat we Wiliam en zijn CocosToo nog vaker gaan zien. Het is twee uur rijden naar Montañita. Keith die zijn fietsplannen nog steeds niet in daden heeft omgezet maakt nieuwe plannen, en ook ik moet plannen maken. De bus gaat de eindstreep niet halen en verschepen vanuit Ecuador lijkt eenvoudiger dan vanuit Peru. Toch kost het weer dagen lang om met transportmaatschappijen in contact te komen en offertes te ontvangen.

Hoe u verder, vraag ik me af. Het zou geen geweldige afsluiting van deze reis zijn om nu maar het vliegtuig naar Amsterdam te pakken. Ik ben er nog niet aan toe en ik heb me niet door de dorre westkust van het Zuid Amerikaanse contingent gewerkt om nu op te geven. Natuurlijk waren er de hoogte punten, letterlijk, in het geval van Bolivia. De reis door het woeste maanlandschap en de oversteek van de onmetelijke zoutvlakten zullen me altijd bij blijven. En niet te vergeten, de tocht door het mooie en bourgondische Argentinië, de talloze ontmoetingen met fantastische mensen onderweg, en de eindeloze kilometers Pan American Highway door Zuid Amerika zijn verworden tot één grote onvergetelijke herinnering.

Het is jammer van de zes maanden in Peru. Vijf maanden waren aan ‘motorpech’ te wijten en ik heb nu besloten dat wanneer de bus verscheept kan worden, ik de fiets uit de bus pak en daarmee verder rij.

Montañita is toeristisch. De zon, het strand en de golfen trekken veel Argentijnse en andere Zuid Amerikaanse vakantiegangers. We hebben ons kamp vlak bij het strand opgeslagen en de bus met de daktent blijkt een bezienswaardigheid. De vele vragen van de vele voorbijgangers geven me het gevoel op een autoshow te staan. Terwijl ik een potje aan het koken ben laat ik plichtgetrouw de technische snufjes zien en vertel ik welke weg de bus heeft afgelegd om hier terecht te komen.

Keith en ik fietsen wat in de heuvelachtige omgeving en doen het dorp maar weer eens aan. De internetcafés zijn verlaten door weer een stroomstoring. Het heeft geregend en de modder die de afgelopen nacht de winkeltjes is ingestroomd wordt naar buiten gewerkt. Aan het eind van de straat ronkt een generator. Het is het enige internetcafé dat over stroom en een internetverbinding beschikt. De cyberkroeg zit stampvol. Ik moet een half uurtje wachten maar dat blijkt de moeite waard. Er is een offerte binnen van een transportmaatschappij in Guayaquil. Het valt maar moeilijk te geloven maar het lijkt erop dat de bus dan eindelijk kan worden verscheept.

De volgende morgen pakken we de boel in en we vertrekken naar Guayaquil. Het is twee uur rijden en ik bel David van het transportbedrijf om te melden dat we er aan komen. Hij vertelt mij dat er een stroomstoring is en dat ik de trap maar moet nemen. Geen probleem, zeg ik. Hij had me er wel even bij kunnen vertellen dat zijn kantoor op de elfde verdieping was. Ik begin aan de klim. Onderweg kom ik in het donkere en benauwde trappenhuis mensen tegen die naar adem happen. Hier en daar staan olielampen om de boel wat te verlichten. Eenmaal boven krijg ik door een dame een glaasje water aangereikt en tot mijn onsteltenis medegedeeld dat David net vertrokken is.

Ik zeg haar dat ik hem net nog aan de telefoon heb gehad. Ik moet hem in het donkere trappenhuis zijn gepasseerd. Ze belt hem op z’n mobiel. Een paar minuten later krijgt een bezwete veertiger die buiten adem het kantoor binnenstrompelt ook een glaasje water aangereikt. Hij heeft even nodig om op adem te komen alvorens hij zijn naam noemt. Het is david en hij nodigt mij uit mee te lopen naar zijn bureau. Door de kleine ramen in het kantoor komt een klein beetje licht naar binnen en ook de airconditioning, die overigens geen overbodige luxe is, werkt door de stroomstoring niet. Mensen werken op laptops. “Tot de batterij leeg is en dan gaan we naar huis” verteld David.

De afgelopen twee dagen heb ik doorgebracht in de haven van Guayaquil om verscheping naar Rotterdam voor te bereiden. Het zijn de laatste uren van Whereisthebus.

Ik rij met David naar de haven van Guayaquil waar na een paar dagen papierwek regelen nu een container klaar moet staan. We stoppen bij de poort van de haven waar we worden voorzien van oranje vesten, helm en veiligheidsschoenen. Kopieen van mijn paspoort en visum worden gemaakt en mijn vingerafdrukken worden gescand. Er wacht mij nog een laatste controle door customs en narcotica, ware het niet dat er invoerpapieren voor de auto ontbreken. Ik beschik niet over de dokumenten die mij bij de grens met Peru zou moeten zijn verstrekt. Er wordt gebeld met de grensovergang in Tumbes. Gelukkig weet de douanemedewerker zich mijn entree te herinneren en hij geeft toe vergeten te zijn, mij het dokument te laten invullen.

Terwijl de container klaarstaat, customs en nrcotica staan te wachten en zelfs alle paieren door een notaris zijn geofficialiseerd zou het ontbreken van dit stukje papier nog roet in het eten kunnen gooien.

Ik dacht het niet! Carlos, de havenmedewerker waarmee ik de afgelopen twee dagen van kantoor naar kantoor ben getrokken wordt er ook niet goed van. Carlos doet me denken aan Obuma uit Jiskefet, met dezelfde hoge stem en de uiterlijke kenmerken. Ik kan er al lang niet meer om lachen en besluit Obuma met twintig dollar op pad te sturen om het nodige gedaan te krijgen. De bus is de halve wereld rondgeweest zonder ook maar een cent smeergeld te betalen, en op de laatste dag gebeurd het dan toch.

Obuma´s dollars doen wonderen. De poort gaat open en ik rij de bus het haventerrein op. Ik wordt naar de 20 voet container gedirrigeerd. Er volgt een uiterst zorgvuldige controle door narcotica. Guayaquil is net als Colombiaanse havens populair voor drugstransporten. Onlangs is er een lading cocaïne in een vracht ingeblikte ananassen aangetroffen. De bus moet worden uitgeladen en alle kratten worden doorzocht. Het plafont in de cabine wordt gecontroleerd en er wordt lucht uit een band gelaten om vast te stellen dat ook daar zich geen verdovende middelen bevinden.

Een kleine heftruck komt aangereden. Op de lepels van de heftruck bevind zich een kooi met daarin een zwarte labrador. Het afgerichte dier springt enthousiast in de auto zodra de kooi wordt geopend.

Ik mag de bus weer inpakken. Ondertussen hebben zich zo´n vijftien havenmedewerkers om de bus verzameld. Mederwerkers, tegenwerkers, en belangstellenden.

Voor de laatste keer in Zuid Amerika start ik de motor en klap de spiegels in en rijd de bus in de container. De container wordt verzegeld en dit is dan het einde van Whereisthebus. Jan zal over drie weken de bus ophalen in de haven van Rotterdam.

We schrijven nog over  de thuiskomst van de bus, dus houd de site in de gaten.

Pieter Schouwstra

• Bekijk foto's
• Bekijk locatie
• Plaats reactie