Terug bij af

Terug bij af

Het is een half jaar geleden toen ik Peru binnenreed. Als ik toen had geweten wat me te wachten stond had ik me nog wel een keer achter de oren gekrabd. Teleurstelling, frustratie en verveling vormden een rode draad waaraan geen ontsnappen mogelijk bleek. Achterna gezeten door technische mankementen, logistieke problemen en een royaal verlopen visum gingen maanden voorbij.

In het donker rijden we Máncora binnen. Het dorpje aan de kust is een leuke surfspot. Het bestaat uit niet veel meer dan een kilometer lange dorpstraat met winkeltjes, restaurantjes en barretjes. Nouel en Laura hebben een plek aan het strand uitgezocht waar we kunnen overnachten. Het Point Hostel is een leuke plek om een paar dagen te blijven hangen.

We staan vroeg op om te gaan surfen. De pelikanen scheren laag over het water en passeren soms op enkele meters afstand terwijl we de branding door peddelen. Het is windstil en er zijn nog geen andere surfers. Over een paar uur zal het weer dringen zijn voor een ritje op Máncora’s Lefthander, de enige surfbare golf in het gebied. Eens per jaar worden hier de World Cup Surfing voor vrouwen georganiseerd.

Ik ontmoet er leuke. Gekke en vooral interessante mensen van over de hele wereld. Door het grote aantal Amerikanen onderweg wordt het wel duidelijk dat de VS steeds dichterbij komen.

Peru is, als eerder gemeld niet een van de veiligste landen en ook het strand van Máncora voldoet aan deze omschrijving. Hoewel er overdag op enkele vissers in de ochtend na, slechts een enkeling te vinden is worden er op één dag drie mensen uit het hostel berooft. Een dag later wordt Nouel als hij samen met Laura over het strand loopt, op gewelddadige wijze van zijn IPod gescheiden. Laura werd bedreigt door de één terwijl de andere dader Nouel dwong zijn IPod af te geven.

Op een paar minuten van Máncora ligt de entree van een natuurpark. Er is een hotspring te vinden die doet denken aan een pan borrelende linzensoep. Desalniettemin voelt het goed om sinds lange tijd weer een beetje groen om je heen te hebben. Het heuvelachtige landschap, dat overigens grote gelijkenis toont met gebieden in Afrika waar we doorheen gereden zijn, wordt gescheiden door een brede rivierbedding. Het water staat laag en een grote groep paarden vindt al badend verkoeling in het langzaam stromende water. Het is een prachtige plek om een kamp op te slaan. ’s Avonds aan de bar van het hostel vraag ik wie er mee wil een nachtje wildkamperen in de bush.

De volgende dag vertrekken we met een barbecue, gitaar en een paar tenten. Met in totaal acht personen rijden we de wildernis in. Een uurtje later ligt de red snapper te roosteren boven een houtskoolvuurtje. Merit, een meisje uit Zwitserland speelt op haar gitaar zingt liedjes in haar moerstaal. De ondergaande zon maakt plaats voor een adembenemend sterrenhemel en het is pas tegen tweeën als we de tent inrollen.

De volgende morgen rijden we terug naar Máncora maar het is weer snel gedaan met het relaxte leventje. De motor wordt weer veel te heet en het lijkt het begin van deel twee van het motordrama. Dat wat een reisverslag had moeten worden zou nu kunnen worden omschreven als het dagboek van een terminale turbodiesel. De frustratie is groot. De motor die in Lima weer helemaal opnieuw in elkaar is gezet vertoont serieuze mankementen. Er zit niks anders op dan de bus weer leeg te pakken en alles goed na te kijken. De volgende dagen gaan voorbij aan het doorspoelen van de radiator, het uitbouwen en testen van de mechanische – en elektrische waterpomp. Tenslotte meet ik alle warmtesensoren door maar helaas valt ook daar geen mankement vast te stellen. Er blijft er slechts één mogelijkheid over. En dat betekend dat de cilinderkop er weer af moet. Alle kosten en al het wachten in Lima zijn tevergeefs geweest en dat is niet het enige probleem. De dichtstbijzijnde garage waar de motor weer gedemonteerd kan worden en waar hopelijk onderdelen te krijgen zijn ligt 1200 kilometer verderop in een stad waarvan ik de naam liever een jaar of wat niet meer zou horen...

Lima, de stad waar de ellende begon is opnieuw mijn reisdoel. Na een paar dagen heb ik een vrachtwagen met chauffeur weten te vinden die de bus met mij erin terug naar Lima wil transporteren.

Keith, een Amerikaan uit San Francisco die ik een paar dagen geleden heb ontmoet is onderweg naar het zuiden. Hij wil wel mee op de vrachtwagen naar Lima. ’s Middags zakt tijdens het laden de bus door de geïmproviseerde houten rijplaten maar na een tweede poging staat de bus dan toch achterop de oude Scania. Er moet vanmiddag nog meer geladen worden en ik heb met de chauffeur afgesproken om vanavond om zes uur te vertrekken. Na een uur wachten op de afgesproken plek begin ik toch een beetje argwaan te krijgen. Ik ben via Daniel, een bevriend restauranthouder, in contact gekomen met de chauffeur en het wordt nu toch tijd om uit te zoeken waar de vrachtwagen met bus gebleven is.

Tim, een Nederlander die in zijn restaurant Yurac Wasi het lekkerste bakje koffie in de verre omtrek serveert schakelt zijn lieftallige echtgenote in om samen met mij op onderzoek uit te gaan. We stappen samen in een motortaxi en rijden door de onverlichte straten naar het huis van de eigenaar van de vrachtwagen. Daar staat een straalbezopen man met  bierglas in de hand, de bruiloftmuziek die uit de luidsprekers verderop klinkt mee te lallen. Hij is nauwelijks aanspreekbaar. Tim’s vrouw herkent de man onmiddellijk, ze schud de man wat door elkaar en probeert tevergeefs te achterhalen waar mijn bus is gebleven.

We stappen weer in de motortaxi, rijden een paar honderd meter waarbij een jongen van zijn fiets wordt gereden. Ik zeg tegen de chauffeur van de motortaxi dat we moeten stoppen. Hij trekt zich er weinig van aan en vreest waarschijnlijk een forse boete van doorgaans corrupte politie hier. Nog vlak voordat we de bocht omscheuren zie ik dat de jongen weer overeind krabbelt. Ik ben door het voorval afgeleid en heb even nodig voor ik in de gaten heb dat we naast de gele vrachtwagen staan. De bus staat er nog in. We staan voor het huis van de vrachtwagenchauffeur. Hij zit lekker voor zijn huis nog wat te eten. Het maken van afspraken in Peru is geen probleem, het nakomen daarvan is echter iets waar Peruvianen maar niet aan kunnen wennen.

Twee uur later dan afgesproken klimmen Keith en ik door een luik in de zijkant van de vrachtwagen die alleen aan de bovenkant open is. Het is pikkedonker. We nemen plaats in de bus en komen er onderweg achter dat de bus niet is vastgesjord. Iedere keer als de vrachtwagen remt glijden we verder naar voren. Ik probeer met behulp van de claxon duidelijk te maken dat de chauffeur moet stoppen maar hij reageert niet. Zelfs als we even stilstaan blijven de claxongeluiden onopgemerkt. De cabine van de vrachtwagen komt nu wel erg dichtbij en als de vrachtwagen hard optrekt proberen we door de handrem eraf te halen weer een paar centimeter naar achteren te rollen. Het is alles behalve een relaxte situatie. Het is even na middernacht wanneer de chauffeur stopt om te kijken hoe het met zijn lading staat. Er komt dan toch een spanband tevoorschijn en de bus wordt vastgesjord.

Onderweg stoppen nog een paar keer om wat verroeste auto-onderdelen die achter ons in de vrachtwagen liggen af te leveren. Na een rit van veertig uur komen we aan in Lima waar het volgende probleem zich voordoet. In de buurt van de garage is nergens een ramp te vinden om de auto uit te laden. Er komt een autoambulance aan te pas om de bus van de vrachtwagen te krijgen.

Na lang rondzwerven is de bus weer terug bij af.

 

• Bekijk foto's
• Bekijk locatie
• Plaats reactie