Moed der wanhoop

De reparatie die tien dagen in beslag zou nemen is na vijf weken eindelijk klaar. Het traject van drie stappen voorwaarts en twee stappen terug maakten het verblijf in Lima een slopende besogne waar ik niet graag aan terug denk.

Keith is ondertussen naar Cuzco en Machu Picchu geweest en had het plan om zijn custom-made fiets naar Santiago in Chili op te laten sturen. Van daaruit zou hij terug fietsen naar zijn woonplaats San Francisco. Ik heb het stuk over de Pan Americana gereden en de dorre en vaak eentonige omgeving is nou niet echt een fietserswalhalla te noemen. Ik heb overtuigd voor een andere, kortere route te kiezen en hij heeft zijn fiets naar Lima op laten sturen. Nu is het plan om samen weer naar Máncora te rijden met de bus waarna hij gaat fietsen. Ik wil dan nogmaals proberen via Ecuador in Colombia te komen.

Eerst moet er weer uitvoerig worden getest. Ik ken de omgeving van de buurt Barranco na al die maanden uit m’n duimpje en heb de verschillende obstakels op de testroute inmiddels passende namen gegeven. Op suicide hill , de steilste klim langs de kust waar mensen uit auto’s moeten stappen omdat ze het niet trekken, doen zich geen problemen voor.

We besluiten te vertrekken maar ver komen we niet. Iets voorbij Barranca, -niet te verwarren met Barranco in Lima- raakt de motor weer aan de kook. Alle moeite, alle kosten en niet te vergeten de frustratie van het wachten, alles voor niets. We hebben nog geen driehonderd kilometer gereden.

Er kunnen dingen mis gaan tijdens een reis als deze en dat maakt het tot een avontuur. Maar het is bitter te moeten vaststellen dat dit nog steeds de gevolgen zijn van de bendecho die maanden geleden een stalen ring in de luchtinlaat gooide. Ik zou hem wel wat aan kunnen doen en het kost me op momenten als deze de grootste moeite het beeld van het onderkruipsel dat me dit met opzet aandeed, van mijn netvlies te krijgen. We laten de motor afkoelen en rijden daarna stapvoets naar terug naar Barranca.

We overnachten er en we vertrekken de volgende morgen vroeg met een volle watertank om koelwater bij te vullen als het nodig is. We gaan weer onderweg naar Lima, de stad die tegen wil en dank tot mijn thuishaven is geworden. Vijftien uur later na een oneindig aantal keren stoppen om de motor af te laten koelen rijden we de miljoenenstad weer binnen.

De motor moet er weer helemaal uit en het vooruitzicht om hier weer vijf weken door te brengen zijn verschrikkelijk. Ik ben ondertussen met de wanhoop nabij op zoek naar de mogelijkheid om de bus vanuit Lima terug naar Nederland te verschepen. Zevenentwintig van de dertig e-mails die ik aan verschillende transportmaatschappijen heb gestuurd blijven onbeantwoord. Er gaan weken voorbij. Om me heen zie ik het seizoen veranderen, stalen constructies veranderden in appartementencomplexen en in het hostel heb ik behalve honderden backpackers ook personeelsleden zien komen en gaan. De deadline om voor de kerst te kunnen vertrekken wordt niet gehaald en ook de jaarwisseling moet er aan geloven.

De pogingen om vanuit Peru te verschepen zijn op niets uitgelopen. Rederijen zitten niet te wachten op het vervoeren van een enkele container en via een agent vanuit Lima verschepen is in één woord onbetaalbaar. Door het ‘lenen’ van een Peruaans belastingnummer van een bevriend ondernemer in Lima heb ik me als agent voor kunnen doen. Ik kreeg een prima offerte maar op het laatste moment bedacht de bevriende ondernemer zich zodat ook deze poging op één handtekening na tevergeefs zou blijken.

Op de vierde dag van het nieuwe jaar draait de motor weer. Financieel is het niet meer te doen. Als de motor het nu begeeft zijn de rapen pas echt gaar. Het is een enorm risico waar ik normaal niet voor zou kiezen, maar er valt nu eenmaal niets te kiezen. Ik besluit het nog een keer te proberen en weer gaan we op weg naar Máncora.

De eerste dag gaat alles goed maar op de tweede dag is het weer hetzelfde verhaal. De problemen lijken minder groot dan de voorgaande keren maar toch raakt de motor weer langzaam oververhit. Hoe moeilijk kan het zijn om een twintig jaar oude diesel onder het kookpunt te houden vraag ik me af. We vullen weer water bij en ’s avonds laat komen we aan in Máncora.

Er is ondertussen niet veel veranderd in de zonovergoten surfenclave. Ik sta vroeg op om te gaan surfen. ’s Middags maak ik een rondje langs de mensen die ik er tijdens mijn vorige verblijf heb leren kennen. We drinken weer een bakje koffie bij Tim en ik ga even langs bij Daniel, de restauranthouder die eerder bij het transport van de bus naar Lima behulpzaam is geweest.

Ik heb een plannetje bedacht om de elektrische waterpomp niet automatisch te laten draaien maar handmatig te bedienen met een schakelaar op het dashboard. Als de motor te warm dreigt te worden schakel ik de pomp in. Het plan werkt en na twee dagen in Máncora te zijn geweest gaan we onderweg naar Ecuador. Onderweg kost het me de grootsmogelijke moeite om bij een politie-check onder een boete van bijna honderd dollar uit te komen omdat mijn visum zo’n drie maanden is verlopen. Mijn paspoort en rijbewijs, dat eigenlijk slechts een kleurenkopie is, worden in beslag genomen. Ik leg de agenten uit dat ik contact heb gehad met de autoriteiten en dat het verlopen visum geen enkel probleem is als ik maar betaal als ik het land verlaat. De agenten zijn niet bepaald vriendelijk en ze nemen hier geen genoegen mee. Het is duidelijk dat ze op smeergeld uit zijn. Ik leg uit dat ik geen geld heb en door technische mankementen aan de auto het land niet heb kunnen verlaten. Ik voeg er aan toe dat ik graag even met ze naar het bureau rijd en dan even van de gelegenheid gebruik wil maken om de bewuste grensovergang te bellen. Ze druipen af en ik krijg mijn paspoort en mijn nep-rijbewijsje terug. Een kwartier later passeren we de grens. Op een paar dagen na heb ik zes maanden in Peru doorgebracht.

• Bekijk foto's
• Bekijk locatie
• Plaats reactie